Το Χάσαμε Στη Μετάφραση

Όλοι μας. Όχι μόνο εσύ. Γιατί κάτι στην πορεία που μεγαλώναμε έχει διαστρεβλωθεί. Κάτι το χάσαμε στο δρόμο. Ούτε καν ξέρουμε τι ήταν , μα το χάσαμε ανεπιστρεπτί. Μείναμε κουτιά άδεια, χωρίς θησαυρό, χωρίς δώρο, χωρίς περιεχόμενο. Όμορφο περιτύλιγμα βγαλμένο από το καλύτερο τμήμα μάρκετινγκ, μα προϊόν χαμένο στη μετάφραση.

Ξεκινάς,

και πηγαίνεις ψωνίζεις αρώματα και προϊόντα μακιγιάζ και περιποίησης. Αγοράζεις εντυπωσιακά φορέματα και ψηλά παπούτσια. Πληρώνεις το κομμωτήριο, και την αισθητικό και το solarium και την αποτρίχωση. Φοράς τα πιο λαμπερά σκουλαρίκια και τα πιο σέξι εσώρουχα. Κάνεις μια δυο πρόβες στον καθρέφτη σου και τσεκάρεις τις καμπύλες σου. Σου κλείνεις το μάτι, γιατί μετράς.

Και πηγαίνεις και αγοράζεις ακριβό ρολόι, και ένα σακάκι προσεγμένο. Περνάς κερί το αμάξι σου και τρομερές ζάντες. Αγοράζεις premium ποτά για την κάβα σου, γιατί πρέπει να την έχεις στα όπα-όπα, μη σε πει μίζερο. Βάζεις το κλειδί του αμαξιού στο τραπέζι. Να φανεί. Και δίνεις παχυλό φιλοδώρημα στην κοπέλα που σε σέρβιρε απόψε, πάλι για να μη σε πει μίζερο. Και καθώς επιστρέφεις σπίτι σου, κοιτάς τον καθρέφτη του αυτοκινήτου σου και νιώθεις τόσο αρσενικός, μετράς.

Τι χάσαμε εν τέλει;

Αντί να κλείνεις εισιτήρια για δύο. Αντί να μαγειρεύεις το αγαπημένο σας βραδινό.  Αντί να ρωτάς πως ήταν η μέρα της. Αντί να πάτε για ψώνια μαζί, αντί να βρεις πότε προβάλλεται η αγαπημένη του ταινία, αντί να κοιτάς τον καθρέφτη όταν την φιλάς. Αντί να οδηγείς καρδιοχτυπώντας που θα βρεθείτε. Αντί να της σερβίρεις πρωινό στο κρεβάτι. Αντί να λάμπεις που σε πήρε αγκαλιά.

couple-flowers

Είναι πολλά «αντί» ακόμα . Αλλά έπρεπε να αλλάξω παράγραφο. Προσπαθούμε να γίνουμε όμορφοι, να φανούμε «λαρτζ» και πετυχημένοι. Κάνουμε πράγματα για να θεμελιώσουν το «εγώ» μας και σε κάθε νέα αυτάρεσκη επένδυση, χάνουμε λίγη από την ανθρωπιά μας. Σε όλες τις επιρροές των media πέφτουμε θύματα και ακολουθούμε το μήνυμα της εικόνας που λέει «Πρέπει να μοιάζεις πλούσιος» «Πρέπει να είσαι όμορφη» «Πρέπει να είσαι άνετος» «Πρέπει να φαίνεσαι εντυπωσιακή» .

Όμως

κανείς δεν είπε ότι στο παιχνίδι δεν κερδίζουν απαραίτητα οι πλούσιοι και οι όμορφοι. Κάπου στην πορεία ξεχάσαμε τον βασικό κανόνα αυτού του παιχνιδιού. Στο τέλος κερδίζει αυτός που μπόρεσε να είναι απλά και μόνο… ευτυχισμένος.

Περισσότερα θέματα σκέψης και αναζήτησης εδώ

Ποιος κάνει την οικονομία να ουρλιάζει;

Το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου με έβαλε σε πολύ σοβαρές σκέψεις. Με μοναδική χρηματοδότηση από το ίδιο το κοινό του, αποφάσισε να ταξιδέψει στη μακρινή Βενεζουέλα και να ανακαλύψει ιδίοις όμμασιν την επονομαζόμενη «ανθρωπιστική κρίση». Έλαβε πλήθος προειδοποιήσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για τη σωματική του ακεραιότητα πριν την αποβίβασή του στο αεροδρόμιο της Βενεζουέλας. Κάτι που τελικά δεν είχε βάσιμους λόγους να φοβάται. Δεν του επιτέθηκε κανείς.


«Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει».


Ρίτσαρντ Νίξον 

Ήταν η εντολή του Προέδρου Νίξον στην CIA το 1970 με σκοπό να ανατραπεί ο Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής. Μήπως οι τακτικές δεν αλλάζουν; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται; Όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά για κάθε Βενεζουέλα σε Ευρώπη , Ασία και Αφρική. Τεχνητές ελλείψεις φαρμάκων και αγαθών, προβληματικό τραπεζικό σύστημα, εξυπηρέτηση συμφερόντων κάποιων λίγων και πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων, είναι σίγουρα πράγματα που δεν ακούμε πρώτη φορά.


Ολλανδική ασθένεια

Το πιο συναρπαστικό που έμαθα μέσα από το “Make the economy scream” είναι σχετικά με την Ολλανδική ασθένεια. Πολλές φορές αναρωτιέσαι, μα μια χώρα που έχει πετρέλαιο είναι φτωχή; Η προσέγγιση του φαινομένου που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία για το αέριο, εν μέρει εξηγεί τι μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που ξαφνικά παίζει ένα δυνατό χαρτί στο τσόχινο τραπέζι της διεθνούς οικονομίας.

Πληθωρισμός
Ολλανδική ασθένεια και πληθωρισμός

Η σκέψη μου όμως καλπάζει και αναρωτιέμαι περισσότερο. Μια χώρα με ορυκτό πλούτο , με φυσική ομορφιά και τουρισμό, μια χώρα που παράγει και κάνει εμπόριο είναι δυνατόν να δανείζεται; Να υποφέρει σε επίπεδο γενεών από οικονομική κρίση; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Τα φαινόμενα απατούν

Αισθάνομαι όμως μια οργή όταν συλλογίζομαι ότι πολλά από τα φαινόμενα ελλείψεων δημιουργούνται από ανθρώπους. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι κάποιος υποφέρει στη Βενεζουέλα επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε. Είναι έξω από την ανθρωπιά μου να παραδεχτώ ότι κάποιες οικογένειες δε θα ξανασμίξουν ποτέ επειδή κάποιος κύριος με ένα κοστούμι κάπου στο State Department αποφάσισε ότι έτσι τον βολεύει. Τη μια φταίει ο σοσιαλισμός, την άλλη ο καπιταλισμός την άλλη τα spreads, τα μνημόνια και ,πολύ συχνά τελευταία, η υποχρεωτική δημοκρατία που επιβάλλεται με μερικούς ειρηνιστικούς βομβαρδισμούς.

Ο Μαδούρο και οι Βενεζουελάνοι

Ο Μαδούρο είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας από τον Απρίλιο του 2013 με ποσοστό 50.62%. Τέτοια νούμερα οι Έλληνες υποψήφιοι μόνο στα όνειρά τους τα βλέπουν υποθέτω. Τελευταία φορά είδαμε τέτοιο ποσοστό, συγκεκριμένα 55%, στην Ελληνική Βουλή το 1974 από έναν ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό και ένα όραμα αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα μας. Ο Μαδούρο πετυχαίνει κάτι τέτοιο σήμερα και μάλιστα αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί παραδέχονται ότι η διαφάνεια στην εκλογική διαδικασία της Βενεζουέλας αγγίζει την τελειότητα.

Άνδρας σε υπαίθρια αγορά στη Βενεζουέλα
Υπαίθριες αγορές στη Βενεζουέλα

Η τιμή της βενζίνης είναι χαμηλότερη της τιμής του νερού, το ρεύμα είναι πρακτικά δωρεάν για τους πολίτες και η παραγωγή κρυπτονομίσματος στη Βενεζουέλα είναι μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά η μετανάστευση κυρίως προς την Κολομβία είναι ένας καθημερινός αγώνας δρόμου από Βενεζουελάνους που παρατούν την ελπίδα επιβίωσης στη χώρα τους. Άραγε αν ο αμερικανικός αποκλεισμός σταματούσε , τα προβλήματα αυτά θα έπαυαν να υπάρχουν; Είναι η Βενεζουέλα , και κάθε χώρα με «τεχνητά» προβλήματα ικανή να αναστυλωθεί , να γεννηθεί από τις στάχτες της , αν της το επιτρέψουν; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Περισσότερα σχετικά με το ντοκιμαντέρ “Make the economy scream” θα βρείτε εδώ.

Μάθε να αγαπιέσαι σήμερα

Κάποιες φορές θεωρείται τόσο εύκολο να αφεθείς να σε αγαπήσουν.  Τι πιο αυθόρμητο;  Τι πιο ευτυχές να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε; Παιδί ήμουν μεγαλωμένο από γιαγιά κλασικής φιγούρας,  που προτιμά να πεινάει μέρες πάρα να μη φας εσύ.  «Γιαγιά γιατί ξενυχτάς μαζί μου όταν έχω πυρετό;  Γιατί βγαίνεις το πρωί στο μπαλκόνι με το κρύο καθώς φεύγω στο σχολειό;  Γιατί γιαγιά μου λες να διαβάζω καλά τα μαθηματικά και κάθε απόγευμα λέμε την προπαίδεια τραγουδιστά;» «Μόνο γιατί σ’ αγαπώ».  Κι έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ. 

Γιατί δεν αγαπάμε πλέον;

Έτσι που έμαθα και δε με πείθει κανείς πως να αγαπάς είναι λάθος. Κάθε μέρα η κοινωνία μας  με δοκιμάζει με τις συμπεριφορές της.  Γιατί η γενιά μας δεν έμαθε να αγαπιέται αλλά αγαπάει να την φθονούν; Γιατί οι επιφανειακές σχέσεις είναι πιο αποδεκτές πλέον από τις ουσιαστικές; Είναι πολύ εντάξει να βγαίνουμε να φλερτάρουμε,  να ερωτοτροπούμε,  να ταξιδεύουμε,  να παρτάρουμε μαζί με κάποιον,  αλλά αν τον νοιαστούμε,  αν νιώσουμε οικεία έχουμε υπερβεί τα όρια.  Τώρα αλήθεια;

  Πόσο πιασάρικο και της μοδός τώρα τελευταία να είσαι απόμακρος,  θρασύς;  Πετάς ένα «Εγώ έχω αποτραβηχτεί  από το συναισθηματικό μου κόσμο,  δε μπορώ να νιώσω τίποτα.» και η συναισθηματική σου αναπηρία θεωρείται τάχα αξίωμα.  Γιατί πρέπει η κοινωνία στο σύνολο της να δεχτεί ότι δε χρειάζεται να αγαπάμε πια;  Ποιος εδραίωσε την απόφαση ότι τα συναισθήματα δε μας χρειάζονται άλλο επειδή τώρα είμαστε και πολύ προχωρημένη δυτική κοινωνία και το να νιώθεις κιόλας είναι τέρμα σαχλό.

Πώς εξηγείς την αγάπη;

Άντε τώρα εγώ να σου εξηγήσω πως γεμίζει η ψυχή ενός ανθρώπου που αφήνει να αγαπιέται, πως  ομορφαίνει η κάθε μέρα όταν δίνεις χαρά, πως αξίζει καμιά φορά να κοπιάζεις για να δεις μόνο το χαμόγελο κάποιου. Δε θα το καταλάβεις.  Η ταλεντάρα με την οποία δεν αφήνεις λίγη γλύκα να μπει στη ζωή σου ξεπερνά κάθε προηγούμενο talent show που έχει παιχτεί.

Δεν θα σου εξηγήσω καθόλου.  Θα με γλιτώσω από αυτό το δράμα,  για απόψε τουλάχιστον.  Δεν θα συμβιβαστώ με τη συναισθηματική ανημποριά κανενός δυτικοάδειου καβαλημένου εργένη.  Αν ο κόσμος του σήμερα δε μου κάνει τη χάρη να μάθει να αγαπιέται,  δεν πειράζει.  Ο κόσμος του αύριο είναι πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. 

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Η επιλογή του να μην επιλέγεις

Eίμαι μινιμαλίστρια. Αγαπώ οτιδήποτε απλό και άμεσο. Έχω έναν αέναο έρωτα με τις εποχές που όλα ήταν πιο απλά και τα νοήματα δεν περιπλέκονταν σαν τα hands free σου στη τσέπη του παλτού κάθε Δευτέρα πρωί. Έχω κουραστεί να λύνω εξισώσεις και να πραγματεύομαι μεταφράσεις για το αν κάποιος με γουστάρει, με εκτιμά ή με απορρίπτει. Και όλο αυτό επειδή ζούμε στη εποχή που είναι καλύτερα να μην επιλέγεις, να μη ρισκάρεις να πάρεις μια απόφαση μη τυχόν και βγει λανθασμένη.

Ο διάδρομος

Είδα ένα αφιέρωμα σχετικά με αυτή την κοινωνική τάση της μη επιλογής. Φανταστείτε τη ζωή σας σαν ένα μεγάλο σπίτι με δωμάτια. Κάθε δωμάτιο είναι και μια επιλογή για το πώς θα ζήσετε. Πίσω από την πόρτα του δωματίου  βρίσκεται κάθε φορά ένας μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο θα μοιραστείτε τις εμπειρίες που κρύβει το δωμάτιο που επιλέξατε. Κι όμως, οι άνθρωποι σήμερα επιλέγουμε να περιφερόμαστε και να κοιμόμαστε στο διάδρομο αντί να ανοίξουμε την πόρτα του δωματίου , μη τυχόν τελικά δε μας αρέσουν τα έπιπλα που έχει μέσα ή το χρώμα στους τοίχους. Ή καλύτερα επιλέγεις να μην επιλέξεις τίποτα απολύτως.

Το σήμερα

Σκέφτομαι, παλιότερα οι άνθρωποι προσεγγίζανε ο ένας τον άλλο πιο ουσιαστικά. Ζούσανε μαζί περισσότερες εμπειρίες, χτίζανε αναμνήσεις. Και εμείς σήμερα χαμογελάμε μπροστά από ένα  application, στέλνουμε ιντερνετικές κάρτες με χρόνια πολλά και selfies για να μη ξεχάσει ο άλλος το πρόσωπο μας. Μέχρι εκεί υπερασπίζουμε το δικαίωμα μας να υπάρχουμε στη ζωή και στην καθημερινότητά του. Δε μου ταιριάζει καθόλου αυτή η προσέγγιση. Όσο φίλη της τεχνολογίας και αν είμαι, τίποτα δεν υπερνικά το αυθεντικό χαμόγελο, την ζεστή αγκαλιά, και το “check in” των δικών σου ανθρώπων μέσα στο σπίτι σου.

Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα εκεί έξω. Ίσως είναι λίγοι. Όμως για σκέψου πόση γοητεία περικλείεται μέσα σε μία επιλογή που κανείς τη στηρίζει καθημερινά σε κάθε της έκφανση. Το ίδιο το φλερτ εξάλλου είναι μια έκδηλη τοποθέτηση που δείχνει πόσο μοναδικός είναι ο άλλος για σένα. Τον είδες μέσα στο πλήθος , τον ξεχώρισες, τον επιλέγεις ακόμη κι αν είναι μόνο για εκείνη τη μέρα, ή μόνο για εκείνη τη στιγμή, και επέλεξες να του χαρίσεις το χρόνο σου. Το να κάνεις κάποιον να αισθάνεται σπουδαίος μέσα από τις δικές σου επιλογές είναι λίγο μαγικό. Όσες φορές είχα το προνόμιο να το αισθανθώ ήταν να σα να βουτάω λίγο το δάχτυλό μου στο βάζο με την πιο νόστιμη μαρμελάδα βατόμουρου. Φυσικά έχει κι άλλες γεύσεις μαρμελάδας στον κόσμο. Εγώ όμως επέλεξα το βατόμουρο. Ήταν πάντα το αγαπημένο μου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Δεν αποφασίζεις εσύ

Να κάτι που έμαθα με μπόλικο κόπο, να σέβομαι τις επιλογές των άλλων. Επιλογές που διέπουν τη ζωή τους, την όρεξη τους, την ιδιωτικότητα τους και τη σκέψη τους. Έτσι, αν παλιά θύμωνα που κάποιος δεν μου απαντούσε στο τηλέφωνο θεωρώντας ότι είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στις κλήσεις μου, τώρα λέω στον εαυτό μου «Είναι δικαίωμα του». Παλιά αν εκνευριζόμουν που κάποιος δε με έβαζε προτεραιότητα στη ζωή του , τώρα λέω «Είναι επιλογή του οι προτεραιότητες του». Ακόμη , όταν κάποιος επέλεγε μια άλλη κοπέλα για να βάλει στο κρεββάτι του , παλιά στενοχωριόμουν σκεπτόμενη ότι μάλλον ήμουν λίγη, ή βαρετή, ή λιγότερο όμορφη. Τώρα λέω «είναι απόφαση του ποιους θέλει δίπλα του, δεν έχει να κάνει με μένα». Λέω στον εαυτό μου “Δεν αποφασίζεις εσύ για λογαριασμό άλλου”.


Έτσι ,

όσο δύσκολο κι αν είναι να το χωνέψεις καμιά φορά, δεν αποφασίζεις εσύ το ποιόν του άλλου, παρά μόνο το αποδέχεσαι. Επίσης όμως δεν αποφασίζει και ο άλλος το δικό σου ποιόν.  Είσαι τόσο ελεύθερη να αποφασίσεις για τον εαυτό σου τι θα κάνεις, τι θα σκεφτείς, τι θα νιώθεις, ποιου το σακάκι θα φοράς τα ξημερώματα του Σαββάτου και με ποιόν θα ξοδεύεις το βράδυ της κατά τ’άλλα αδιάφορης Τρίτης σου, ενώ στη συμπρωτεύουσα ρίχνει ψιλόβροχο πάνω σε λιπαρούς δρόμους.


Μπορείς.

Μπορείς να τον γουστάρεις μέχρι το κόκκαλο. Μπορείς να δοκιμάζεις κραγιόν με τις ώρες στον καθρέφτη του μπάνιου μέχρι να τον δεις. Μπορείς αν θες να τον σκεφτείς μόνο σαν άντρα. Μπορείς να τον δεις σα μικρό αγόρι, σαν άνθρωπο. Μπορείς να τον βλέπεις στα πρόσωπα των ροκ σταρ και στις ασπρόμαυρες ταινίες του παλιού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Μπορείς να αφήσεις λίγο από τον εαυτό σου μέσα σε μια αγκαλιά που κράτησε μέχρι το πρωί. Μπορείς να βγάλεις αεροπορικό και να πας να τον βρεις. Μπορείς να νιώσεις τοσοδούλικο κοριτσάκι καθώς σου χαϊδεύει τα μαλλιά. Ναι…

Μπορείς να δεις στο όνειρο σου ότι του δίνεις μπουνιά στο στομάχι. Ότι του πετάς το τηγάνι στο κεφάλι. Ακόμη ότι τον στριμώχνεις σε κάποια γωνία σκοτεινή. Μπορείς να εξαφανιστείς. Μπορείς να τον στολίσεις καλύτερα κι από δέντρο τα Χριστούγεννα . Μπορείς να τον θες για μια νύχτα, για πολλές νύχτες. Ή μπορεί να μη τον θέλησες ούτε στιγμή , από την πρώτη στιγμή, ή να ήθελες να ήσουν βόμβα μαζικής καταστροφής που θα εκραγεί πάνω του και το ωστικό κύμα θα απλώνονταν σε μέλλον, παρόν και παρελθόν. Μπορείς ακόμη να του πεις « Το πώς θα σε γουστάρω, δεν το αποφασίζεις εσύ»

Να κάτι που έμαθα με λιγότερο κόπο. Οι μόνες επιλογές που έχουμε να κάνουμε καθημερινά είναι οι εξής: Επιλέγουμε που θα είμαστε και επιλέγουμε τι θα κάνουμε εκεί που είμαστε. Δεν επιλέγουμε που θα είναι κάποιος άλλος, και τι θα κάνει εκεί που είναι.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Γιατί υπάρχουν τόσοι μόνοι, ενώ υπάρχουν τόσοι μόνοι;

Έτσι φιλοσοφικά το ξεκινάω σήμερα.  Είναι όμως άξιον απορίας γιατί τόσοι μόνοι; Αφού ακούς πολλούς να διαμαρτύρονται για την ατυχία τους στα συναισθηματικά, την προδοσία που βίωσαν , μιλούν τόσο σπαρακτικά για την καρδιά τους που ράγισε, μάλλον λες λοιπόν έτσι θα ‘ναι , και αυτό γίνεται συνεχόμενα και αενάως το δίχως άλλο.

Τη μια είναι ο τάδε ο έρωτας της ζωής μας, την άλλη ο άλλος είναι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπός μας , την επόμενη χρονιά τελικά αποδεικνύεται «κακή επιλογή» . Κι όλη αυτή η φθορά και η αναζήτηση για ποιο λόγο; Ρώτησες ποτέ γιατί οι άνθρωποι λαχταρούν την αποδοχή; Το φλερτ; Τη συντροφικότητα; Γιατί θέλουμε να έχουμε να γείρουμε κάπου την πλευρά μας; Να ‘χει κάποιος την έγνοια μας; Γιατί τελικά όμως καταλήγουμε τόσοι μόνοι;


Ψάχνουμε

τον άνθρωπο εκείνο που θα εκπληρώσει τις βαθύτερες ψυχικές μας ανάγκες- οι σωματικές είναι το εύκολο σαφέστατα στην εποχή μας. Θέλουμε ένα ταίρι που θα μας αυτό-πραγματώνει, θα μας αποδέχεται και θα μας εξυψώνει. Λες και χρειαζόμαστε ένα πιστοποιητικό ότι «μετράμε» ως άτομα από έναν άλλο άνθρωπο , όχι γονέα, όχι φίλο ή συγγενή. Θέλουμε την παρουσία του στη ζωή μας ως πειστήριο της πνευματικής μας αξίας , να «υπογράφει» καθημερινά με τα λόγια του ότι αξίζουμε που υπάρχουμε.


Κι αν

έχεις ξεπεράσει αυτή τη φάση και ουσιαστικά δεν σε ενδιαφέρει ποιος σε αποδέχεται και ποιος όχι, αν έχει ήδη αγαπήσει όλα όσα είσαι ξαφνικά το κυνήγι λαμβάνει τέλος. Δεν χρειάζεσαι πλέον να αποδείξεις τίποτα. Γιατί σε ξέρεις, και μάλιστα καλά. Πλέον δεν υπάρχει αιτία για μαραθώνιες προσπάθειες βασικής επικοινωνίας και καθώς ο καιρός περνά καταλήγεις όλο και πιο δύστροπος και επιλεκτικός έως ότου αποφασίζεις ότι εσύ είσαι η καλύτερη παρέα για σένα.


Θα μου πεις

σκληρό , αλλά αν θες πες μου και το άλλο. Ο έρωτας σου φέρθηκε με το γάντι ως τώρα; Ο σύντροφός ή η κοπέλα σου δεν σου φέρθηκε άσχημα ούτε μια φορά; Γιατί τότε όλα τα τραγούδια μιλάνε για ραγισμένες καρδιές; Και τι είναι στην τελική η «ραγισμένη καρδιά;» Ο εγωισμός μας πληγώνεται γιατί όταν κάποιος σε παρατάει για κάτι άλλο ή ακόμη για το απόλυτο τίποτα εσύ πρέπει να δεχτείς ότι για τον συγκεκριμένο άτομο δε «μετράς» πλέον. Ή κάθεσαι όλη μέρα και ρωτάς στα blogs τι να κάνεις τώρα που ο έρωτας σε παράτησε ή αποδέχεσαι ότι αρκεί εσύ να «μετράς» για σένα και για τους άλλους σκασίλα σου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.