Μάθε να αγαπιέσαι σήμερα

Κάποιες φορές θεωρείται τόσο εύκολο να αφεθείς να σε αγαπήσουν.  Τι πιο αυθόρμητο;  Τι πιο ευτυχές να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε; Παιδί ήμουν μεγαλωμένο από γιαγιά κλασικής φιγούρας,  που προτιμά να πεινάει μέρες πάρα να μη φας εσύ.  «Γιαγιά γιατί ξενυχτάς μαζί μου όταν έχω πυρετό;  Γιατί βγαίνεις το πρωί στο μπαλκόνι με το κρύο καθώς φεύγω στο σχολειό;  Γιατί γιαγιά μου λες να διαβάζω καλά τα μαθηματικά και κάθε απόγευμα λέμε την προπαίδεια τραγουδιστά;» «Μόνο γιατί σ’ αγαπώ».  Κι έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ. 

Γιατί δεν αγαπάμε πλέον;

Έτσι που έμαθα και δε με πείθει κανείς πως να αγαπάς είναι λάθος. Κάθε μέρα η κοινωνία μας  με δοκιμάζει με τις συμπεριφορές της.  Γιατί η γενιά μας δεν έμαθε να αγαπιέται αλλά αγαπάει να την φθονούν; Γιατί οι επιφανειακές σχέσεις είναι πιο αποδεκτές πλέον από τις ουσιαστικές; Είναι πολύ εντάξει να βγαίνουμε να φλερτάρουμε,  να ερωτοτροπούμε,  να ταξιδεύουμε,  να παρτάρουμε μαζί με κάποιον,  αλλά αν τον νοιαστούμε,  αν νιώσουμε οικεία έχουμε υπερβεί τα όρια.  Τώρα αλήθεια;

  Πόσο πιασάρικο και της μοδός τώρα τελευταία να είσαι απόμακρος,  θρασύς;  Πετάς ένα «Εγώ έχω αποτραβηχτεί  από το συναισθηματικό μου κόσμο,  δε μπορώ να νιώσω τίποτα.» και η συναισθηματική σου αναπηρία θεωρείται τάχα αξίωμα.  Γιατί πρέπει η κοινωνία στο σύνολο της να δεχτεί ότι δε χρειάζεται να αγαπάμε πια;  Ποιος εδραίωσε την απόφαση ότι τα συναισθήματα δε μας χρειάζονται άλλο επειδή τώρα είμαστε και πολύ προχωρημένη δυτική κοινωνία και το να νιώθεις κιόλας είναι τέρμα σαχλό.

Πώς εξηγείς την αγάπη;

Άντε τώρα εγώ να σου εξηγήσω πως γεμίζει η ψυχή ενός ανθρώπου που αφήνει να αγαπιέται, πως  ομορφαίνει η κάθε μέρα όταν δίνεις χαρά, πως αξίζει καμιά φορά να κοπιάζεις για να δεις μόνο το χαμόγελο κάποιου. Δε θα το καταλάβεις.  Η ταλεντάρα με την οποία δεν αφήνεις λίγη γλύκα να μπει στη ζωή σου ξεπερνά κάθε προηγούμενο talent show που έχει παιχτεί.

Δεν θα σου εξηγήσω καθόλου.  Θα με γλιτώσω από αυτό το δράμα,  για απόψε τουλάχιστον.  Δεν θα συμβιβαστώ με τη συναισθηματική ανημποριά κανενός δυτικοάδειου καβαλημένου εργένη.  Αν ο κόσμος του σήμερα δε μου κάνει τη χάρη να μάθει να αγαπιέται,  δεν πειράζει.  Ο κόσμος του αύριο είναι πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. 

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Η επιλογή του να μην επιλέγεις

Eίμαι μινιμαλίστρια. Αγαπώ οτιδήποτε απλό και άμεσο. Έχω έναν αέναο έρωτα με τις εποχές που όλα ήταν πιο απλά και τα νοήματα δεν περιπλέκονταν σαν τα hands free σου στη τσέπη του παλτού κάθε Δευτέρα πρωί. Έχω κουραστεί να λύνω εξισώσεις και να πραγματεύομαι μεταφράσεις για το αν κάποιος με γουστάρει, με εκτιμά ή με απορρίπτει. Και όλο αυτό επειδή ζούμε στη εποχή που είναι καλύτερα να μην επιλέγεις, να μη ρισκάρεις να πάρεις μια απόφαση μη τυχόν και βγει λανθασμένη.

Ο διάδρομος

Είδα ένα αφιέρωμα σχετικά με αυτή την κοινωνική τάση της μη επιλογής. Φανταστείτε τη ζωή σας σαν ένα μεγάλο σπίτι με δωμάτια. Κάθε δωμάτιο είναι και μια επιλογή για το πώς θα ζήσετε. Πίσω από την πόρτα του δωματίου  βρίσκεται κάθε φορά ένας μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο θα μοιραστείτε τις εμπειρίες που κρύβει το δωμάτιο που επιλέξατε. Κι όμως, οι άνθρωποι σήμερα επιλέγουμε να περιφερόμαστε και να κοιμόμαστε στο διάδρομο αντί να ανοίξουμε την πόρτα του δωματίου , μη τυχόν τελικά δε μας αρέσουν τα έπιπλα που έχει μέσα ή το χρώμα στους τοίχους. Ή καλύτερα επιλέγεις να μην επιλέξεις τίποτα απολύτως.

Το σήμερα

Σκέφτομαι, παλιότερα οι άνθρωποι προσεγγίζανε ο ένας τον άλλο πιο ουσιαστικά. Ζούσανε μαζί περισσότερες εμπειρίες, χτίζανε αναμνήσεις. Και εμείς σήμερα χαμογελάμε μπροστά από ένα  application, στέλνουμε ιντερνετικές κάρτες με χρόνια πολλά και selfies για να μη ξεχάσει ο άλλος το πρόσωπο μας. Μέχρι εκεί υπερασπίζουμε το δικαίωμα μας να υπάρχουμε στη ζωή και στην καθημερινότητά του. Δε μου ταιριάζει καθόλου αυτή η προσέγγιση. Όσο φίλη της τεχνολογίας και αν είμαι, τίποτα δεν υπερνικά το αυθεντικό χαμόγελο, την ζεστή αγκαλιά, και το “check in” των δικών σου ανθρώπων μέσα στο σπίτι σου.

Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα εκεί έξω. Ίσως είναι λίγοι. Όμως για σκέψου πόση γοητεία περικλείεται μέσα σε μία επιλογή που κανείς τη στηρίζει καθημερινά σε κάθε της έκφανση. Το ίδιο το φλερτ εξάλλου είναι μια έκδηλη τοποθέτηση που δείχνει πόσο μοναδικός είναι ο άλλος για σένα. Τον είδες μέσα στο πλήθος , τον ξεχώρισες, τον επιλέγεις ακόμη κι αν είναι μόνο για εκείνη τη μέρα, ή μόνο για εκείνη τη στιγμή, και επέλεξες να του χαρίσεις το χρόνο σου. Το να κάνεις κάποιον να αισθάνεται σπουδαίος μέσα από τις δικές σου επιλογές είναι λίγο μαγικό. Όσες φορές είχα το προνόμιο να το αισθανθώ ήταν να σα να βουτάω λίγο το δάχτυλό μου στο βάζο με την πιο νόστιμη μαρμελάδα βατόμουρου. Φυσικά έχει κι άλλες γεύσεις μαρμελάδας στον κόσμο. Εγώ όμως επέλεξα το βατόμουρο. Ήταν πάντα το αγαπημένο μου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Δεν αποφασίζεις εσύ

Να κάτι που έμαθα με μπόλικο κόπο, να σέβομαι τις επιλογές των άλλων. Επιλογές που διέπουν τη ζωή τους, την όρεξη τους, την ιδιωτικότητα τους και τη σκέψη τους. Έτσι, αν παλιά θύμωνα που κάποιος δεν μου απαντούσε στο τηλέφωνο θεωρώντας ότι είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στις κλήσεις μου, τώρα λέω στον εαυτό μου «Είναι δικαίωμα του». Παλιά αν εκνευριζόμουν που κάποιος δε με έβαζε προτεραιότητα στη ζωή του , τώρα λέω «Είναι επιλογή του οι προτεραιότητες του». Ακόμη , όταν κάποιος επέλεγε μια άλλη κοπέλα για να βάλει στο κρεββάτι του , παλιά στενοχωριόμουν σκεπτόμενη ότι μάλλον ήμουν λίγη, ή βαρετή, ή λιγότερο όμορφη. Τώρα λέω «είναι απόφαση του ποιους θέλει δίπλα του, δεν έχει να κάνει με μένα». Λέω στον εαυτό μου «Δεν αποφασίζεις εσύ για λογαριασμό άλλου».


Έτσι ,

όσο δύσκολο κι αν είναι να το χωνέψεις καμιά φορά, δεν αποφασίζεις εσύ το ποιόν του άλλου, παρά μόνο το αποδέχεσαι. Επίσης όμως δεν αποφασίζει και ο άλλος το δικό σου ποιόν.  Είσαι τόσο ελεύθερη να αποφασίσεις για τον εαυτό σου τι θα κάνεις, τι θα σκεφτείς, τι θα νιώθεις, ποιου το σακάκι θα φοράς τα ξημερώματα του Σαββάτου και με ποιόν θα ξοδεύεις το βράδυ της κατά τ’άλλα αδιάφορης Τρίτης σου, ενώ στη συμπρωτεύουσα ρίχνει ψιλόβροχο πάνω σε λιπαρούς δρόμους.


Μπορείς.

Μπορείς να τον γουστάρεις μέχρι το κόκκαλο. Μπορείς να δοκιμάζεις κραγιόν με τις ώρες στον καθρέφτη του μπάνιου μέχρι να τον δεις. Μπορείς αν θες να τον σκεφτείς μόνο σαν άντρα. Μπορείς να τον δεις σα μικρό αγόρι, σαν άνθρωπο. Μπορείς να τον βλέπεις στα πρόσωπα των ροκ σταρ και στις ασπρόμαυρες ταινίες του παλιού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Μπορείς να αφήσεις λίγο από τον εαυτό σου μέσα σε μια αγκαλιά που κράτησε μέχρι το πρωί. Μπορείς να βγάλεις αεροπορικό και να πας να τον βρεις. Μπορείς να νιώσεις τοσοδούλικο κοριτσάκι καθώς σου χαϊδεύει τα μαλλιά. Ναι…

Μπορείς να δεις στο όνειρο σου ότι του δίνεις μπουνιά στο στομάχι. Ότι του πετάς το τηγάνι στο κεφάλι. Ακόμη ότι τον στριμώχνεις σε κάποια γωνία σκοτεινή. Μπορείς να εξαφανιστείς. Μπορείς να τον στολίσεις καλύτερα κι από δέντρο τα Χριστούγεννα . Μπορείς να τον θες για μια νύχτα, για πολλές νύχτες. Ή μπορεί να μη τον θέλησες ούτε στιγμή , από την πρώτη στιγμή, ή να ήθελες να ήσουν βόμβα μαζικής καταστροφής που θα εκραγεί πάνω του και το ωστικό κύμα θα απλώνονταν σε μέλλον, παρόν και παρελθόν. Μπορείς ακόμη να του πεις « Το πώς θα σε γουστάρω, δεν το αποφασίζεις εσύ»

Να κάτι που έμαθα με λιγότερο κόπο. Οι μόνες επιλογές που έχουμε να κάνουμε καθημερινά είναι οι εξής: Επιλέγουμε που θα είμαστε και επιλέγουμε τι θα κάνουμε εκεί που είμαστε. Δεν επιλέγουμε που θα είναι κάποιος άλλος, και τι θα κάνει εκεί που είναι.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Γιατί υπάρχουν τόσοι μόνοι, ενώ υπάρχουν τόσοι μόνοι;

Έτσι φιλοσοφικά το ξεκινάω σήμερα.  Είναι όμως άξιον απορίας γιατί τόσοι μόνοι; Αφού ακούς πολλούς να διαμαρτύρονται για την ατυχία τους στα συναισθηματικά, την προδοσία που βίωσαν , μιλούν τόσο σπαρακτικά για την καρδιά τους που ράγισε, μάλλον λες λοιπόν έτσι θα ‘ναι , και αυτό γίνεται συνεχόμενα και αενάως το δίχως άλλο.

Τη μια είναι ο τάδε ο έρωτας της ζωής μας, την άλλη ο άλλος είναι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπός μας , την επόμενη χρονιά τελικά αποδεικνύεται «κακή επιλογή» . Κι όλη αυτή η φθορά και η αναζήτηση για ποιο λόγο; Ρώτησες ποτέ γιατί οι άνθρωποι λαχταρούν την αποδοχή; Το φλερτ; Τη συντροφικότητα; Γιατί θέλουμε να έχουμε να γείρουμε κάπου την πλευρά μας; Να ‘χει κάποιος την έγνοια μας; Γιατί τελικά όμως καταλήγουμε τόσοι μόνοι;


Ψάχνουμε

τον άνθρωπο εκείνο που θα εκπληρώσει τις βαθύτερες ψυχικές μας ανάγκες- οι σωματικές είναι το εύκολο σαφέστατα στην εποχή μας. Θέλουμε ένα ταίρι που θα μας αυτό-πραγματώνει, θα μας αποδέχεται και θα μας εξυψώνει. Λες και χρειαζόμαστε ένα πιστοποιητικό ότι «μετράμε» ως άτομα από έναν άλλο άνθρωπο , όχι γονέα, όχι φίλο ή συγγενή. Θέλουμε την παρουσία του στη ζωή μας ως πειστήριο της πνευματικής μας αξίας , να «υπογράφει» καθημερινά με τα λόγια του ότι αξίζουμε που υπάρχουμε.


Κι αν

έχεις ξεπεράσει αυτή τη φάση και ουσιαστικά δεν σε ενδιαφέρει ποιος σε αποδέχεται και ποιος όχι, αν έχει ήδη αγαπήσει όλα όσα είσαι ξαφνικά το κυνήγι λαμβάνει τέλος. Δεν χρειάζεσαι πλέον να αποδείξεις τίποτα. Γιατί σε ξέρεις, και μάλιστα καλά. Πλέον δεν υπάρχει αιτία για μαραθώνιες προσπάθειες βασικής επικοινωνίας και καθώς ο καιρός περνά καταλήγεις όλο και πιο δύστροπος και επιλεκτικός έως ότου αποφασίζεις ότι εσύ είσαι η καλύτερη παρέα για σένα.


Θα μου πεις

σκληρό , αλλά αν θες πες μου και το άλλο. Ο έρωτας σου φέρθηκε με το γάντι ως τώρα; Ο σύντροφός ή η κοπέλα σου δεν σου φέρθηκε άσχημα ούτε μια φορά; Γιατί τότε όλα τα τραγούδια μιλάνε για ραγισμένες καρδιές; Και τι είναι στην τελική η «ραγισμένη καρδιά;» Ο εγωισμός μας πληγώνεται γιατί όταν κάποιος σε παρατάει για κάτι άλλο ή ακόμη για το απόλυτο τίποτα εσύ πρέπει να δεχτείς ότι για τον συγκεκριμένο άτομο δε «μετράς» πλέον. Ή κάθεσαι όλη μέρα και ρωτάς στα blogs τι να κάνεις τώρα που ο έρωτας σε παράτησε ή αποδέχεσαι ότι αρκεί εσύ να «μετράς» για σένα και για τους άλλους σκασίλα σου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.