Υπερθέρμανση του πλανήτη, αλήθεια ή σκοπιμότητα;

Σχεδόν από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας , ακούμε για τη θηριώδη υπερθέρμανση του πλανήτη. Χωρίς αμφισβήτηση ακούγαμε με προσήλωση το δάσκαλο να λέει «Φαινόμενο θερμοκηπίου!» . Ακούγαμε στις ειδήσεις τους ρεπόρτερ να λένε «Διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα!». Ακούγαμε  τον μπαμπά να διαβάζει στην εφημερίδα «Ρύποι της ανθρώπινης δραστηριότητας» και πολλές ακόμα βαρύγδουπες εκφράσεις που δεν ξέραμε καν τι σήμαιναν. Και τώρα, χρόνια αργότερα παρακολουθούμε θαλάσσιους ίππους να γκρεμοτσακίζονται στο Netflix , διότι έλιωσαν οι πάγοι και δεν έχουν που να πάνε.

Υπερθέρμανση και πολιτικό παρασκήνιο

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση, κι αφού το ανθρώπινο είδος επιβίωσε δύο παγκόσμιους πολέμους ,το μπαρούτι και η ραδιενέργεια ψιλοξεπλύθηκαν από το χώμα. Ναι ,αλλά τώρα έχουμε υπερθέρμανση του πλανήτη. Πρέπει να κάνουμε πράσινη ανάπτυξη. Πρέπει να μας δώσετε τα ωραία σας λεφτά για έρευνα. Πρέπει να φτιάξετε «πράσινα σπίτια». Και φυσικά ,πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την οικολογία για πολιτική εκστρατεία, για να δείτε τι ευσυνείδητοι πολιτικοί που είμαστε.

Παγετώδεις και μεσοπαγετώδεις περίοδοι

Πέρα από τη σάτιρα , θεωρώ ότι έχει μια βάση η όλη συζήτηση περί υπερθέρμανσης. Αλλά δεν είναι η μόνη συζήτηση που βρίσκεται στο τραπέζι. Με μια σχετικά γρήγορη ματιά στις θερμοκρασίες του πλανήτη σε κλίμακα χιλιάδων ετών βλέπουμε πως η εποχή που διανύουμε δεν είναι καν η θερμότερη που υπήρξε. Το Ηέμιο στάδιο 125.000 χρόνια πριν , υπήρξε το θερμότερο μεσοπαγετώδες στάδιο στη γη και ανάγκασε τη μετακίνηση κατοικήσιμων ζωνών προς τα βόρεια. Επίσης εξαφάνισε τη στέπα και την τούνδρα λόγω μεγάλου ποσοστού υγρασίας. Η ζωή όμως επιβίωσε μια χαρά στον πλανήτη μας.

Κάτι ακόμη αξιοπρόσεχτο σχετικά με τις θερμοκρασιακές διακυμάνσεις κατά τη μετάβαση από παγετώδη σε μεσοπαγετώδη περίοδο είναι ότι δεν έχουν την ίδια δριμύτητα ανά περιοχή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανίζονται πληθυσμοί ειδών σε κάποιες περιοχές καθώς το περιβάλλον τους δεν κατάφερε να τους συντηρήσει. Παραδείγματος χάριν το μαμούθ και ο σμιλόδοντας δεν επιβίωσαν καθόλου ενώ οι καμήλες εξαφανίστηκαν μόνο από τη Βόρειο Αμερική.

Υπερθέρμανση του πλανήτη, οι πρώτες ανησυχίες

Η ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί σίγουρα να επηρεάσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τη θερμοκρασία. Ο χημικός Svante Arrhenius το 1896, αναφερόμενος στο τότε νεοερευνηθέν φαινόμενο σε σχέση με την καύση του άνθρακα, είπε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν (!) από αυτό οι μελλοντικές γενιές. Ήταν αρκετά αργότερα όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ εγείρει την ανησυχία περί του θέματος και προσκαλεί για μια παγκόσμια συνθήκη για την αλλαγή του κλίματος.

Margaret Thatcher
Margaret Thatcher

Όμως η πορεία του κλίματος είναι αποτέλεσμα πολλών ακόμα παραμέτρων. Τέτοιες παράμετροι είναι η μετάπτωση της τροχιάς της γης, η κλίση του άξονα περιστροφής της καθώς και η ηλιακή δραστηριότητα. Επιστημονικές ομάδες υποστηρίζουν ότι οι εκπομπές που προήλθαν από ανθρώπινες δραστηριότητες ίσως να ανέβαλαν την παγετώδη περίοδο, που θα ξεκινούσε στις μέρες μας, επ’ αόριστον. Αυτό είναι κάπως ανησυχητικό .

Η υπερθέρμανση του πλανήτη και η διατήρηση της ζωής

Πιο ανησυχητικό πάντως είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες στις μέρες μας βγάζουν λογύδρια περί πράσινης ανάπτυξης . Δεν προσφέρουν όμως καμία αίγιδα σε νοικοκυριά της Αφρικής που αναγκάζονται να καίνε οτιδήποτε για να ζεσταθούν. Η στροφή σε λύσεις ανάγκης , όχι μόνο σε Αφρική αλλά και σε Ελλάδα, είναι βασικότατη αιτία παραγωγής της γνωστής αιθαλομίχλης. Άρα ίσως πρέπει να αναλογιστούμε πως αντιμετωπίζουμε ένα ζήτημα υπαρκτό μεν, χρησιμοθηρικό δε.

emperor penguins on ice ground
Αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι στον πάγο

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ζωή θα επιβιώσει. Μπορεί σε βάρος της ποιότητας ζωής κάποιων ειδών , συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Μπορεί προς όφελος κάποιων άλλων ειδών ζωής που θα αναπτυχθούν με την αύξηση της θερμοκρασίας. Ακόμη μπορεί να παρατηρηθούν μεταναστεύσεις πληθυσμών όπως έγινε κατά την Ηέμιο περίοδο. Όπως και να ‘χει , αν θέλουμε το ρόλο της διαφύλαξης αυτού του πλανήτη, θα πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Όχι μόνο ως προς την υπερθέρμανση ,αλλά και ως προς την γενικότερη προστασία από ρύπανση και καταστροφή. Είμαστε υποτίθεται το μόνο έλλογο πλάσμα που κατοικεί εδώ. Ας φερθούμε αναλόγως.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Πόσο tech depended είμαστε τελικά;


Πόσο tech depended είμαστε σα γενιά και σαν κοινωνικό σύνολο σήμερα;
Έπειτα από συζητήσεις επί συζητήσεων που κάνω κατά καιρούς με φίλους, για το πόσο η σύγχρονη κοινωνία είναι πλήρως εξαρτημένη από το smartphone, τα διάφορα apps , το διαδίκτυο, τις selfies και ούτω καθεξής, αποφάσισα να κάνω κάτι.

Θέλησα να έχω ένα πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα για να βγάλω συμπέρασμα για την εξάρτηση μας από την τεχνολογία. Ρώτησα λοιπόν στον προσωπικό μου λογαριασμό στο instagam σε διαδοχικά pols , διάφορα πράγματα που θα μου έδειχναν αν τελικά είμαστε κατά πλειοψηφία “κολλημένοι” στις οθόνες μας και tech freaks από επιλογή ή από ανάγκη.

1. Facebook ή κερασμένα ποτά;

Όταν λοιπόν ρώτησα τους διαδικτυακούς μου φίλους αν προτιμούν να αποχωριστούν το λογαριασμό τους στο Facebook για μία βραδιά και να πιουν δωρεάν ή όχι, η έκπληξη μου δεν ήταν πολύ μεγάλη, καθώς το 98% προτίμησε να τη βγάλει τζάμπα. Υπήρχε βέβαια και ένα 2% που προτίμησε να πληρώσει κανονικά αντί να βάλει το κινητό στη τσέπη για λίγες ώρες. Όμως αυτό ήταν ένα εύκολο δίλημμα, καθώς μια βραδιά κρατάει μόνο… μια βραδιά.

smarthphone pictures

2. Μία ώρα χωρίς νερό ή χωρίς wifi;

Έπειτα ρώτησα πόσοι προτιμούν να μη πιουν νερό για μία ώρα για να έχουν wifi. Τα ποσοστά τώρα άρχισαν να αυξάνονται με το 29% να δηλώνει ότι προτιμά να διψάει για μια ολόκληρη ώρα με την προϋπόθεση να έχει πρόσβαση σε wifi. Όμως , σκέφτηκα, ότι κάποιος που δε διψάει σαν κι εμένα συχνά, δε δυσκολεύεται να κάνει μια τέτοια επιλογή. Συνεπώς προχώρησα στην επόμενη ερώτηση.

3. Χωρίς Instagram ή χωρίς ρεπό;

Όπως μπορεί να υποθέσατε , η ζυγαριά έπεσε στο χωρίς Instagram κατά 85% αλλά αυτό δεν είναι και πολύ ανακουφιστικό αν αναλογιστείτε ότι στα 100 άτομα , οι 15 θεώρησαν καλύτερο να δουλέψουν για ένα μήνα χωρίς ρεπό, με μοναδική επιπλέον επιβράβευση να έχουν Instagram…

4. Χωρίς Selfies ή χωρίς burgers;

Σχετικά εύκολη επιλογή για όσους κάνουν διατροφή. Το 21% αποφάσισε ότι δε θα φάει burger για μια εβδομάδα ώστε να τραβάει selfies. Το υπόλοιπο 79% αποφάσισε ότι μπορεί να ζήσει μια χαρά χωρίς selfie για 7 ημέρες ώστε να μπορέσει να φάει ένα λαχταριστό burger.

5. Χωρίς δεδομένα ή χωρίς διακοπές;

Και πάμε τώρα σε κάτι δύσκολο. Πόσοι από εμάς θα ζούσαν για έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς data στο κινητό για να πάνε διακοπές το καλοκαίρι; Μόλις 76%! Το υπόλοιπο 24% θα την έβγαζε Αυγουστιάτικα σε μια άδεια πόλη που είναι καμίνι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί δεδομένα όλο το χρόνο. Να κάτι που ίσως πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις…

smartphone user

6. Χάρτες της Google ή ταξίδι με παρέα;

Αυτό κι αν είναι που σε βάζει σε σκέψεις. Όλοι μας νιώθουμε ασφάλεια ταξιδεύοντας με μπαταρία και τους maps της Google. Τι είναι όμως πιο σημαντικό; Το app ή η παρέα μας στο ταξίδι; Το 78% προτίμησε να ταξιδεύει με παρέα παρά με τους χάρτες. Εκεί κάπου αποκαταστάθηκε η πίστη μου στην ανθρωπότητα για να πω την αλήθεια.

7.Μηχανές αναζήτησης ή καφές στη δουλειά;

Και εδώ η ερώτηση που σε ξεσκίζει. Τι έχεις περισσότερο ανάγκη τελικά; Την καφεϊνη που ρέει στο σώμα και σε ξυπνά κάθε πρωί ή μήπως την απολύτως αναγκαία μπάρα αναζήτησης που σου λύνει όλες τις απορίες, απαντά σε όλες τις ερωτήσεις και βρίσκει ό,τι ψάχνεις σε τούτο το ντουνιά; Το 43% προτιμά λοιπόν να εργαστεί δίχως καφέ παρά να μην έχει εύκαιρο το “λυσάρι” για τα πάντα. Και, μεταξύ μας,δε το βρίσκω καθόλου παράλογο.

google search

Το συμπέρασμα μου τελικά είναι ότι δεν είμαστε τόσο tech εξαρτώμενοι. Ενδεχομένως μερικά χρόνια πριν να υπήρχε πολύ πιο έντονα το φαινόμενο FOMO(fear of missing out) στα social και ο ενθουσιασμός μας για τις νέες δυνατότητες που είχαμε στα χέρια μας. Πλέον όμως βλέπω περισσότερο κόσμο να θέλει να κάνει unplug τον εαυτό του. Εκτιμά περισσότερο τις στιγμές face to face, την αληθινή φιλία, την ανάγκη για πραγματική επικοινωνία και αυθεντικές αναμνήσεις.

Ναι όλα τα tech προϊόντα είναι ένα εργαλείο, ναι να τα βάλουμε στις ζωές μας ώστε να γίνουν ευκολότερες, αλλά να μη ξεχνάμε ποιες είναι οι ανάγκες και ο ρόλος μας στη ζωή. Κι όταν έχουμε ανάγκη για unplugging να το κάνουμε με περισσή χαρά. Διότι δε χάνουμε όταν το ζούμε. Χάνουμε μόνο όταν ξεχνάμε να ζήσουμε.

Το Χάσαμε Στη Μετάφραση

Όλοι μας. Όχι μόνο εσύ. Γιατί κάτι στην πορεία που μεγαλώναμε έχει διαστρεβλωθεί. Κάτι το χάσαμε στο δρόμο. Ούτε καν ξέρουμε τι ήταν , μα το χάσαμε ανεπιστρεπτί. Μείναμε κουτιά άδεια, χωρίς θησαυρό, χωρίς δώρο, χωρίς περιεχόμενο. Όμορφο περιτύλιγμα βγαλμένο από το καλύτερο τμήμα μάρκετινγκ, μα προϊόν χαμένο στη μετάφραση.

Ξεκινάς,

και πηγαίνεις ψωνίζεις αρώματα και προϊόντα μακιγιάζ και περιποίησης. Αγοράζεις εντυπωσιακά φορέματα και ψηλά παπούτσια. Πληρώνεις το κομμωτήριο, και την αισθητικό και το solarium και την αποτρίχωση. Φοράς τα πιο λαμπερά σκουλαρίκια και τα πιο σέξι εσώρουχα. Κάνεις μια δυο πρόβες στον καθρέφτη σου και τσεκάρεις τις καμπύλες σου. Σου κλείνεις το μάτι, γιατί μετράς.

Και πηγαίνεις και αγοράζεις ακριβό ρολόι, και ένα σακάκι προσεγμένο. Περνάς κερί το αμάξι σου και τρομερές ζάντες. Αγοράζεις premium ποτά για την κάβα σου, γιατί πρέπει να την έχεις στα όπα-όπα, μη σε πει μίζερο. Βάζεις το κλειδί του αμαξιού στο τραπέζι. Να φανεί. Και δίνεις παχυλό φιλοδώρημα στην κοπέλα που σε σέρβιρε απόψε, πάλι για να μη σε πει μίζερο. Και καθώς επιστρέφεις σπίτι σου, κοιτάς τον καθρέφτη του αυτοκινήτου σου και νιώθεις τόσο αρσενικός, μετράς.

Τι χάσαμε εν τέλει;

Αντί να κλείνεις εισιτήρια για δύο. Αντί να μαγειρεύεις το αγαπημένο σας βραδινό.  Αντί να ρωτάς πως ήταν η μέρα της. Αντί να πάτε για ψώνια μαζί, αντί να βρεις πότε προβάλλεται η αγαπημένη του ταινία, αντί να κοιτάς τον καθρέφτη όταν την φιλάς. Αντί να οδηγείς καρδιοχτυπώντας που θα βρεθείτε. Αντί να της σερβίρεις πρωινό στο κρεβάτι. Αντί να λάμπεις που σε πήρε αγκαλιά.

couple-flowers

Είναι πολλά «αντί» ακόμα . Αλλά έπρεπε να αλλάξω παράγραφο. Προσπαθούμε να γίνουμε όμορφοι, να φανούμε «λαρτζ» και πετυχημένοι. Κάνουμε πράγματα για να θεμελιώσουν το «εγώ» μας και σε κάθε νέα αυτάρεσκη επένδυση, χάνουμε λίγη από την ανθρωπιά μας. Σε όλες τις επιρροές των media πέφτουμε θύματα και ακολουθούμε το μήνυμα της εικόνας που λέει «Πρέπει να μοιάζεις πλούσιος» «Πρέπει να είσαι όμορφη» «Πρέπει να είσαι άνετος» «Πρέπει να φαίνεσαι εντυπωσιακή» .

Όμως

κανείς δεν είπε ότι στο παιχνίδι δεν κερδίζουν απαραίτητα οι πλούσιοι και οι όμορφοι. Κάπου στην πορεία ξεχάσαμε τον βασικό κανόνα αυτού του παιχνιδιού. Στο τέλος κερδίζει αυτός που μπόρεσε να είναι απλά και μόνο… ευτυχισμένος.

Περισσότερα θέματα σκέψης και αναζήτησης εδώ

Ποιος κάνει την οικονομία να ουρλιάζει;

Το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου με έβαλε σε πολύ σοβαρές σκέψεις. Με μοναδική χρηματοδότηση από το ίδιο το κοινό του, αποφάσισε να ταξιδέψει στη μακρινή Βενεζουέλα και να ανακαλύψει ιδίοις όμμασιν την επονομαζόμενη «ανθρωπιστική κρίση». Έλαβε πλήθος προειδοποιήσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για τη σωματική του ακεραιότητα πριν την αποβίβασή του στο αεροδρόμιο της Βενεζουέλας. Κάτι που τελικά δεν είχε βάσιμους λόγους να φοβάται. Δεν του επιτέθηκε κανείς.


«Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει».


Ρίτσαρντ Νίξον 

Ήταν η εντολή του Προέδρου Νίξον στην CIA το 1970 με σκοπό να ανατραπεί ο Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής. Μήπως οι τακτικές δεν αλλάζουν; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται; Όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά για κάθε Βενεζουέλα σε Ευρώπη , Ασία και Αφρική. Τεχνητές ελλείψεις φαρμάκων και αγαθών, προβληματικό τραπεζικό σύστημα, εξυπηρέτηση συμφερόντων κάποιων λίγων και πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων, είναι σίγουρα πράγματα που δεν ακούμε πρώτη φορά.


Ολλανδική ασθένεια

Το πιο συναρπαστικό που έμαθα μέσα από το “Make the economy scream” είναι σχετικά με την Ολλανδική ασθένεια. Πολλές φορές αναρωτιέσαι, μα μια χώρα που έχει πετρέλαιο είναι φτωχή; Η προσέγγιση του φαινομένου που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία για το αέριο, εν μέρει εξηγεί τι μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που ξαφνικά παίζει ένα δυνατό χαρτί στο τσόχινο τραπέζι της διεθνούς οικονομίας.

Πληθωρισμός
Ολλανδική ασθένεια και πληθωρισμός

Η σκέψη μου όμως καλπάζει και αναρωτιέμαι περισσότερο. Μια χώρα με ορυκτό πλούτο , με φυσική ομορφιά και τουρισμό, μια χώρα που παράγει και κάνει εμπόριο είναι δυνατόν να δανείζεται; Να υποφέρει σε επίπεδο γενεών από οικονομική κρίση; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Τα φαινόμενα απατούν

Αισθάνομαι όμως μια οργή όταν συλλογίζομαι ότι πολλά από τα φαινόμενα ελλείψεων δημιουργούνται από ανθρώπους. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι κάποιος υποφέρει στη Βενεζουέλα επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε. Είναι έξω από την ανθρωπιά μου να παραδεχτώ ότι κάποιες οικογένειες δε θα ξανασμίξουν ποτέ επειδή κάποιος κύριος με ένα κοστούμι κάπου στο State Department αποφάσισε ότι έτσι τον βολεύει. Τη μια φταίει ο σοσιαλισμός, την άλλη ο καπιταλισμός την άλλη τα spreads, τα μνημόνια και ,πολύ συχνά τελευταία, η υποχρεωτική δημοκρατία που επιβάλλεται με μερικούς ειρηνιστικούς βομβαρδισμούς.

Ο Μαδούρο και οι Βενεζουελάνοι

Ο Μαδούρο είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας από τον Απρίλιο του 2013 με ποσοστό 50.62%. Τέτοια νούμερα οι Έλληνες υποψήφιοι μόνο στα όνειρά τους τα βλέπουν υποθέτω. Τελευταία φορά είδαμε τέτοιο ποσοστό, συγκεκριμένα 55%, στην Ελληνική Βουλή το 1974 από έναν ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό και ένα όραμα αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα μας. Ο Μαδούρο πετυχαίνει κάτι τέτοιο σήμερα και μάλιστα αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί παραδέχονται ότι η διαφάνεια στην εκλογική διαδικασία της Βενεζουέλας αγγίζει την τελειότητα.

Άνδρας σε υπαίθρια αγορά στη Βενεζουέλα
Υπαίθριες αγορές στη Βενεζουέλα

Η τιμή της βενζίνης είναι χαμηλότερη της τιμής του νερού, το ρεύμα είναι πρακτικά δωρεάν για τους πολίτες και η παραγωγή κρυπτονομίσματος στη Βενεζουέλα είναι μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά η μετανάστευση κυρίως προς την Κολομβία είναι ένας καθημερινός αγώνας δρόμου από Βενεζουελάνους που παρατούν την ελπίδα επιβίωσης στη χώρα τους. Άραγε αν ο αμερικανικός αποκλεισμός σταματούσε , τα προβλήματα αυτά θα έπαυαν να υπάρχουν; Είναι η Βενεζουέλα , και κάθε χώρα με «τεχνητά» προβλήματα ικανή να αναστυλωθεί , να γεννηθεί από τις στάχτες της , αν της το επιτρέψουν; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Περισσότερα σχετικά με το ντοκιμαντέρ “Make the economy scream” θα βρείτε εδώ.

Μάθε να αγαπιέσαι σήμερα

Κάποιες φορές θεωρείται τόσο εύκολο να αφεθείς να σε αγαπήσουν.  Τι πιο αυθόρμητο;  Τι πιο ευτυχές να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε; Παιδί ήμουν μεγαλωμένο από γιαγιά κλασικής φιγούρας,  που προτιμά να πεινάει μέρες πάρα να μη φας εσύ.  «Γιαγιά γιατί ξενυχτάς μαζί μου όταν έχω πυρετό;  Γιατί βγαίνεις το πρωί στο μπαλκόνι με το κρύο καθώς φεύγω στο σχολειό;  Γιατί γιαγιά μου λες να διαβάζω καλά τα μαθηματικά και κάθε απόγευμα λέμε την προπαίδεια τραγουδιστά;» «Μόνο γιατί σ’ αγαπώ».  Κι έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ. 

Γιατί δεν αγαπάμε πλέον;

Έτσι που έμαθα και δε με πείθει κανείς πως να αγαπάς είναι λάθος. Κάθε μέρα η κοινωνία μας  με δοκιμάζει με τις συμπεριφορές της.  Γιατί η γενιά μας δεν έμαθε να αγαπιέται αλλά αγαπάει να την φθονούν; Γιατί οι επιφανειακές σχέσεις είναι πιο αποδεκτές πλέον από τις ουσιαστικές; Είναι πολύ εντάξει να βγαίνουμε να φλερτάρουμε,  να ερωτοτροπούμε,  να ταξιδεύουμε,  να παρτάρουμε μαζί με κάποιον,  αλλά αν τον νοιαστούμε,  αν νιώσουμε οικεία έχουμε υπερβεί τα όρια.  Τώρα αλήθεια;

  Πόσο πιασάρικο και της μοδός τώρα τελευταία να είσαι απόμακρος,  θρασύς;  Πετάς ένα «Εγώ έχω αποτραβηχτεί  από το συναισθηματικό μου κόσμο,  δε μπορώ να νιώσω τίποτα.» και η συναισθηματική σου αναπηρία θεωρείται τάχα αξίωμα.  Γιατί πρέπει η κοινωνία στο σύνολο της να δεχτεί ότι δε χρειάζεται να αγαπάμε πια;  Ποιος εδραίωσε την απόφαση ότι τα συναισθήματα δε μας χρειάζονται άλλο επειδή τώρα είμαστε και πολύ προχωρημένη δυτική κοινωνία και το να νιώθεις κιόλας είναι τέρμα σαχλό.

Πώς εξηγείς την αγάπη;

Άντε τώρα εγώ να σου εξηγήσω πως γεμίζει η ψυχή ενός ανθρώπου που αφήνει να αγαπιέται, πως  ομορφαίνει η κάθε μέρα όταν δίνεις χαρά, πως αξίζει καμιά φορά να κοπιάζεις για να δεις μόνο το χαμόγελο κάποιου. Δε θα το καταλάβεις.  Η ταλεντάρα με την οποία δεν αφήνεις λίγη γλύκα να μπει στη ζωή σου ξεπερνά κάθε προηγούμενο talent show που έχει παιχτεί.

Δεν θα σου εξηγήσω καθόλου.  Θα με γλιτώσω από αυτό το δράμα,  για απόψε τουλάχιστον.  Δεν θα συμβιβαστώ με τη συναισθηματική ανημποριά κανενός δυτικοάδειου καβαλημένου εργένη.  Αν ο κόσμος του σήμερα δε μου κάνει τη χάρη να μάθει να αγαπιέται,  δεν πειράζει.  Ο κόσμος του αύριο είναι πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. 

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Η επιλογή του να μην επιλέγεις

Eίμαι μινιμαλίστρια. Αγαπώ οτιδήποτε απλό και άμεσο. Έχω έναν αέναο έρωτα με τις εποχές που όλα ήταν πιο απλά και τα νοήματα δεν περιπλέκονταν σαν τα hands free σου στη τσέπη του παλτού κάθε Δευτέρα πρωί. Έχω κουραστεί να λύνω εξισώσεις και να πραγματεύομαι μεταφράσεις για το αν κάποιος με γουστάρει, με εκτιμά ή με απορρίπτει. Και όλο αυτό επειδή ζούμε στη εποχή που είναι καλύτερα να μην επιλέγεις, να μη ρισκάρεις να πάρεις μια απόφαση μη τυχόν και βγει λανθασμένη.

Ο διάδρομος

Είδα ένα αφιέρωμα σχετικά με αυτή την κοινωνική τάση της μη επιλογής. Φανταστείτε τη ζωή σας σαν ένα μεγάλο σπίτι με δωμάτια. Κάθε δωμάτιο είναι και μια επιλογή για το πώς θα ζήσετε. Πίσω από την πόρτα του δωματίου  βρίσκεται κάθε φορά ένας μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο θα μοιραστείτε τις εμπειρίες που κρύβει το δωμάτιο που επιλέξατε. Κι όμως, οι άνθρωποι σήμερα επιλέγουμε να περιφερόμαστε και να κοιμόμαστε στο διάδρομο αντί να ανοίξουμε την πόρτα του δωματίου , μη τυχόν τελικά δε μας αρέσουν τα έπιπλα που έχει μέσα ή το χρώμα στους τοίχους. Ή καλύτερα επιλέγεις να μην επιλέξεις τίποτα απολύτως.

Το σήμερα

Σκέφτομαι, παλιότερα οι άνθρωποι προσεγγίζανε ο ένας τον άλλο πιο ουσιαστικά. Ζούσανε μαζί περισσότερες εμπειρίες, χτίζανε αναμνήσεις. Και εμείς σήμερα χαμογελάμε μπροστά από ένα  application, στέλνουμε ιντερνετικές κάρτες με χρόνια πολλά και selfies για να μη ξεχάσει ο άλλος το πρόσωπο μας. Μέχρι εκεί υπερασπίζουμε το δικαίωμα μας να υπάρχουμε στη ζωή και στην καθημερινότητά του. Δε μου ταιριάζει καθόλου αυτή η προσέγγιση. Όσο φίλη της τεχνολογίας και αν είμαι, τίποτα δεν υπερνικά το αυθεντικό χαμόγελο, την ζεστή αγκαλιά, και το “check in” των δικών σου ανθρώπων μέσα στο σπίτι σου.

Θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν κι άλλοι σαν εμένα εκεί έξω. Ίσως είναι λίγοι. Όμως για σκέψου πόση γοητεία περικλείεται μέσα σε μία επιλογή που κανείς τη στηρίζει καθημερινά σε κάθε της έκφανση. Το ίδιο το φλερτ εξάλλου είναι μια έκδηλη τοποθέτηση που δείχνει πόσο μοναδικός είναι ο άλλος για σένα. Τον είδες μέσα στο πλήθος , τον ξεχώρισες, τον επιλέγεις ακόμη κι αν είναι μόνο για εκείνη τη μέρα, ή μόνο για εκείνη τη στιγμή, και επέλεξες να του χαρίσεις το χρόνο σου. Το να κάνεις κάποιον να αισθάνεται σπουδαίος μέσα από τις δικές σου επιλογές είναι λίγο μαγικό. Όσες φορές είχα το προνόμιο να το αισθανθώ ήταν να σα να βουτάω λίγο το δάχτυλό μου στο βάζο με την πιο νόστιμη μαρμελάδα βατόμουρου. Φυσικά έχει κι άλλες γεύσεις μαρμελάδας στον κόσμο. Εγώ όμως επέλεξα το βατόμουρο. Ήταν πάντα το αγαπημένο μου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Δεν αποφασίζεις εσύ

Να κάτι που έμαθα με μπόλικο κόπο, να σέβομαι τις επιλογές των άλλων. Επιλογές που διέπουν τη ζωή τους, την όρεξη τους, την ιδιωτικότητα τους και τη σκέψη τους. Έτσι, αν παλιά θύμωνα που κάποιος δεν μου απαντούσε στο τηλέφωνο θεωρώντας ότι είναι υποχρεωμένος να απαντήσει στις κλήσεις μου, τώρα λέω στον εαυτό μου «Είναι δικαίωμα του». Παλιά αν εκνευριζόμουν που κάποιος δε με έβαζε προτεραιότητα στη ζωή του , τώρα λέω «Είναι επιλογή του οι προτεραιότητες του». Ακόμη , όταν κάποιος επέλεγε μια άλλη κοπέλα για να βάλει στο κρεββάτι του , παλιά στενοχωριόμουν σκεπτόμενη ότι μάλλον ήμουν λίγη, ή βαρετή, ή λιγότερο όμορφη. Τώρα λέω «είναι απόφαση του ποιους θέλει δίπλα του, δεν έχει να κάνει με μένα». Λέω στον εαυτό μου “Δεν αποφασίζεις εσύ για λογαριασμό άλλου”.


Έτσι ,

όσο δύσκολο κι αν είναι να το χωνέψεις καμιά φορά, δεν αποφασίζεις εσύ το ποιόν του άλλου, παρά μόνο το αποδέχεσαι. Επίσης όμως δεν αποφασίζει και ο άλλος το δικό σου ποιόν.  Είσαι τόσο ελεύθερη να αποφασίσεις για τον εαυτό σου τι θα κάνεις, τι θα σκεφτείς, τι θα νιώθεις, ποιου το σακάκι θα φοράς τα ξημερώματα του Σαββάτου και με ποιόν θα ξοδεύεις το βράδυ της κατά τ’άλλα αδιάφορης Τρίτης σου, ενώ στη συμπρωτεύουσα ρίχνει ψιλόβροχο πάνω σε λιπαρούς δρόμους.


Μπορείς.

Μπορείς να τον γουστάρεις μέχρι το κόκκαλο. Μπορείς να δοκιμάζεις κραγιόν με τις ώρες στον καθρέφτη του μπάνιου μέχρι να τον δεις. Μπορείς αν θες να τον σκεφτείς μόνο σαν άντρα. Μπορείς να τον δεις σα μικρό αγόρι, σαν άνθρωπο. Μπορείς να τον βλέπεις στα πρόσωπα των ροκ σταρ και στις ασπρόμαυρες ταινίες του παλιού ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Μπορείς να αφήσεις λίγο από τον εαυτό σου μέσα σε μια αγκαλιά που κράτησε μέχρι το πρωί. Μπορείς να βγάλεις αεροπορικό και να πας να τον βρεις. Μπορείς να νιώσεις τοσοδούλικο κοριτσάκι καθώς σου χαϊδεύει τα μαλλιά. Ναι…

Μπορείς να δεις στο όνειρο σου ότι του δίνεις μπουνιά στο στομάχι. Ότι του πετάς το τηγάνι στο κεφάλι. Ακόμη ότι τον στριμώχνεις σε κάποια γωνία σκοτεινή. Μπορείς να εξαφανιστείς. Μπορείς να τον στολίσεις καλύτερα κι από δέντρο τα Χριστούγεννα . Μπορείς να τον θες για μια νύχτα, για πολλές νύχτες. Ή μπορεί να μη τον θέλησες ούτε στιγμή , από την πρώτη στιγμή, ή να ήθελες να ήσουν βόμβα μαζικής καταστροφής που θα εκραγεί πάνω του και το ωστικό κύμα θα απλώνονταν σε μέλλον, παρόν και παρελθόν. Μπορείς ακόμη να του πεις « Το πώς θα σε γουστάρω, δεν το αποφασίζεις εσύ»

Να κάτι που έμαθα με λιγότερο κόπο. Οι μόνες επιλογές που έχουμε να κάνουμε καθημερινά είναι οι εξής: Επιλέγουμε που θα είμαστε και επιλέγουμε τι θα κάνουμε εκεί που είμαστε. Δεν επιλέγουμε που θα είναι κάποιος άλλος, και τι θα κάνει εκεί που είναι.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Γιατί υπάρχουν τόσοι μόνοι, ενώ υπάρχουν τόσοι μόνοι;

Έτσι φιλοσοφικά το ξεκινάω σήμερα.  Είναι όμως άξιον απορίας γιατί τόσοι μόνοι; Αφού ακούς πολλούς να διαμαρτύρονται για την ατυχία τους στα συναισθηματικά, την προδοσία που βίωσαν , μιλούν τόσο σπαρακτικά για την καρδιά τους που ράγισε, μάλλον λες λοιπόν έτσι θα ‘ναι , και αυτό γίνεται συνεχόμενα και αενάως το δίχως άλλο.

Τη μια είναι ο τάδε ο έρωτας της ζωής μας, την άλλη ο άλλος είναι ο πιο ιδιαίτερος άνθρωπός μας , την επόμενη χρονιά τελικά αποδεικνύεται «κακή επιλογή» . Κι όλη αυτή η φθορά και η αναζήτηση για ποιο λόγο; Ρώτησες ποτέ γιατί οι άνθρωποι λαχταρούν την αποδοχή; Το φλερτ; Τη συντροφικότητα; Γιατί θέλουμε να έχουμε να γείρουμε κάπου την πλευρά μας; Να ‘χει κάποιος την έγνοια μας; Γιατί τελικά όμως καταλήγουμε τόσοι μόνοι;


Ψάχνουμε

τον άνθρωπο εκείνο που θα εκπληρώσει τις βαθύτερες ψυχικές μας ανάγκες- οι σωματικές είναι το εύκολο σαφέστατα στην εποχή μας. Θέλουμε ένα ταίρι που θα μας αυτό-πραγματώνει, θα μας αποδέχεται και θα μας εξυψώνει. Λες και χρειαζόμαστε ένα πιστοποιητικό ότι «μετράμε» ως άτομα από έναν άλλο άνθρωπο , όχι γονέα, όχι φίλο ή συγγενή. Θέλουμε την παρουσία του στη ζωή μας ως πειστήριο της πνευματικής μας αξίας , να «υπογράφει» καθημερινά με τα λόγια του ότι αξίζουμε που υπάρχουμε.


Κι αν

έχεις ξεπεράσει αυτή τη φάση και ουσιαστικά δεν σε ενδιαφέρει ποιος σε αποδέχεται και ποιος όχι, αν έχει ήδη αγαπήσει όλα όσα είσαι ξαφνικά το κυνήγι λαμβάνει τέλος. Δεν χρειάζεσαι πλέον να αποδείξεις τίποτα. Γιατί σε ξέρεις, και μάλιστα καλά. Πλέον δεν υπάρχει αιτία για μαραθώνιες προσπάθειες βασικής επικοινωνίας και καθώς ο καιρός περνά καταλήγεις όλο και πιο δύστροπος και επιλεκτικός έως ότου αποφασίζεις ότι εσύ είσαι η καλύτερη παρέα για σένα.


Θα μου πεις

σκληρό , αλλά αν θες πες μου και το άλλο. Ο έρωτας σου φέρθηκε με το γάντι ως τώρα; Ο σύντροφός ή η κοπέλα σου δεν σου φέρθηκε άσχημα ούτε μια φορά; Γιατί τότε όλα τα τραγούδια μιλάνε για ραγισμένες καρδιές; Και τι είναι στην τελική η «ραγισμένη καρδιά;» Ο εγωισμός μας πληγώνεται γιατί όταν κάποιος σε παρατάει για κάτι άλλο ή ακόμη για το απόλυτο τίποτα εσύ πρέπει να δεχτείς ότι για τον συγκεκριμένο άτομο δε «μετράς» πλέον. Ή κάθεσαι όλη μέρα και ρωτάς στα blogs τι να κάνεις τώρα που ο έρωτας σε παράτησε ή αποδέχεσαι ότι αρκεί εσύ να «μετράς» για σένα και για τους άλλους σκασίλα σου.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.