Κάν’το μόνος σου(diy)

Είσαι από αυτούς που προτιμούν το αυθεντικό, το χειροποίητο, το μοναδικό; Θέλεις να αφιερώσεις λίγο παραπάνω χρόνο και να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου; Προτιμάς αντί να το αγοράσεις , να το δημιουργήσεις; Ναι λοιπόν υπάρχει ελπίδα. Έχω υπάρξει κι εγώ μέσα σε αυτή τη ψυχολογία τελευταία, και δοκίμασα κάποια εύκολα πράγματα που νομίζω ο καθένας μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Ζούμε σε μια fast forward εποχή που όλα κρατάνε λίγο και αντικαθίστανται γρήγορα. Κόντρα λοιπόν στο ρεύμα , μπορείς να δοκιμάσεις να κάνεις κάποια πράγματα μόνος σου και να γλιτώσεις μερικά χρήματα στο πορτοφόλι σου. Diy και για πάμε…

1. Φωτογράφιση και επεξεργασία εικόνας

Από ερασιτεχνικό έως ημιεπαγγελματικό επίπεδο μπορείς αξιοπρεπώς να μάθεις να φωτογραφίζεις και να επεξεργάζεσαι εικόνες. Είτε για προσωπική χρήση είτε για προβολή , η γνώση που βρίσκεται ελεύθερη αυτή τη στιγμή online μπορεί να σε βοηθήσει να παράξεις ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

2. Ladies, do your nails yourself

Το καταλαβαίνω ότι δεν έχουμε όλες το χρόνο ούτε «πιάνει» το χέρι μας όπως μιας επαγγελματία. Όμως με ένα ποσό της τάξης των 30 ευρώ μπορείς να πάρεις ολόκληρο kit με φουρνάκι και χρώματα και να ξεκινήσεις να φτιάχνεις μόνη σου τα νύχια σου. Χωρίς να ψάχνεις διαθέσιμο ραντεβού στο nail salon της αρεσκείας σου, έχεις πάντα στο σπίτι σου το δικό σου επαγγελματικό σετ. Πιστέψτε με αξίζει!

3. Diy διακόσμηση σπιτιού

Εδώ κι αν υπάρχουν ιδέες! Από βαζάκια, κεριά, πήλινα πιατάκια, διακόσμηση εξωτερικών χώρων κι άλλες ακόμα τρομερές προτάσεις. Όμως αναφέρομαι κυρίως στα macrame διακοσμητικά τοίχου. Αν σκεφτείς ότι στο εμπόριο ένα μικρό διακοσμητικό τοίχου κοστίζει περίπου 40 ευρώ ενώ το να καθίσεις να φτιάξεις το δικό σου έχει κόστος περίπου 6 ευρώ , καταλαβαίνεις τι αισχροκέρδια υπάρχει στο χειροποίητο. Φυσικά είναι κόπος. Φυσικά τα χειροποίητα έχουν μοναδική ταυτότητα, όμως γιατί να μη βάλεις τη δική σου ταυτότητα σε αυτό; Θέλει περίπου ένα διωράκι πλέξιμο. Αν το ‘χεις , ψάξε το tutorial που σε εκφράζει και καλούς κόμπους !

4. Φτιάξε το δικό σου φαγητό

Και μη μου πεις ότι δεν έχεις παραγγείλει delivery διότι βαριέσαι την κουζίνα, δε θα σε πιστέψω. Το μυστικό εδώ είναι να βρεις κάποια πιάτα που μαγειρεύονται γρηγορότερα από την άφιξη του delivery boy. Σίγουρα πρέπει να έχεις στο ψυγείο σου φρέσκα λαχανικά για γρήγορες σαλάτες. Επίσης να έχεις υπόψη σου ότι οι ομελέτες με μανιτάρια ή τα scrambled eggs με σπανάκι είναι μια αρκετά θρεπτική και υγιεινή επιλογή. Ακόμη και τα smoothies φρούτων για γρήγορο σνακ ετοιμάζονται γρηγορότερα από κάθε fast food delivery. Οπότε diy!

5. Εκπαίδευσε τον εαυτό σου

Θα το πω ξανά, ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Οποιοδήποτε κι αν είναι το field μας ή τα ενδιαφέροντα μας , μπορούμε να αντλήσουμε επιμόρφωση μέσω online courses. Το e-learning είναι η γνώση του αύριο. Στη ζεστασιά του σπιτιού μας μπορούμε να εξελίξουμε το γνωστικό μας πεδίο, ή να μάθουμε κάτι καινούριο που χρησιμεύει στην καθημερινή μας ζωή. Όλα είναι ένα κλικ μακριά.

6. Φτιάξε το ταξιδιωτικό σου πακέτο

Με τόσες ευκολίες, πλατφόρμες και βοηθητικά εργαλεία αναζήτησης , είναι πανεύκολο να ρυθμίσεις μόνος σου τις παραμέτρους ενός ταξιδιού. Μπορείς να συγκρίνεις συνεχώς τις τιμές των πτήσεων, μπορείς να επιλέξεις είδος καταλύματος ανάλογα με τα κριτήρια σου και να έχεις ήδη έτοιμο πρόγραμμα με τις επισκέψεις σου από πριν. Γιατί λοιπόν να μπεις σε ένα πρόγραμμα που έφτιαξε άλλος τη στιγμή που μπορείς να ορίσεις εξ ολοκλήρου τις διακοπές σου;

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν ένα σωρό άλλα πράγματα που ενδεχομένως να έχεις δοκιμάσει. Αρκετοί άνθρωποι βάζουν το diy στις ζωές τους και δε το μετανιώνουν. Θέλει λίγο κόπο, θέλει λίγο από το χρόνο σου, το αποτέλεσμα όμως σε επιβραβεύει από κει κι έπειτα. So, diy!

Περισσότερες σκέψεις.

Πότε θυμώνουν οι γυναίκες;

Αυτά τα μυστήρια πλάσματα στο φάσμα του ανεξήγητου. Αυτά τα αχαρτογράφητα συμπεριφορικά πρότυπα. Εκείνο το «θέλω να μιλήσουμε» που κάνει τον ιδρώτα σου να τρέχει στο σβέρκο λες και πας για ανάκριση στο τμήμα για κάποιο έγκλημα που διέπραξες σίγουρα αλλά δεν ξέρεις ποιο να ‘ναι αυτό. Πότε λοιπόν θυμώνουν οι γυναίκες;

Θυμώνουν για όσα δεν κάνεις

Αρχικά πρέπει να πω ότι θυμώνουν με πράγματα που δεν κάνεις. Δηλαδή δεν είναι τόσο το πρόβλημα πράγματα που κάνεις και νομίζεις ότι ενοχλούν, αλλά κυρίως πράγματα που θα ήθελαν να κάνεις και εσύ δε τα σκέφτηκες. Οπότε είναι λογικό να μη ξέρεις γιατί φταις. Πολύ απλά επειδή δεν έκανες κάτι!

Τι δεν κάνεις

Για παράδειγμα δεν θα την πειράξει τόσο που έκανες χάλια το μπάνιο, αλλά που δεν το σφουγγάρισες μετά. Δε θα την πειράξει που βγήκες με τους φίλους σου μέχρι τις 6 το πρωί, αλλά που δεν έστειλες μήνυμα επί τόσες ώρες. Δεν θα την πειράξει που ήρθες στο ραντεβού με ένα random t-shirt που δεν ταιριάζει, αλλά που δεν έκανες ένα κοπλιμέντο στην ίδια. Δεν έχει πρόβλημα που βλέπεις όλη μέρα ποδόσφαιρο, αλλά που ξέχασες τα γενέθλια της.

Μια δυο τρεις κάποια στιγμή θυμώνουν. Και δε λέω, χρειάζεται καμία φορά μαντικές ικανότητες για να βρεις τι παίζει μετά την ατάκα «τι έχεις;» «τίποτα». Η απάντηση «τίποτα» έγκειται στο πασιφανές του πράγματος, γι’ αυτό και δεν ερμηνεύεται με λόγια. Διότι αν έπρεπε να στο εξηγήσει θα πήγαινε κάπως έτσι : «Τι θες να έχω βρε μπουμπούνα, το είδες το μπάνιο που είναι σαν πυρηνική καταστροφή; τι θες να ‘χω; που μου πέταξες και τις βρεγμένες πετσέτες πάνω στα έπιπλα και έβρεξες όλο τον καναπέ; γεμάτο νερά το μπάνιο να μπει άνθρωπος να φάει τα μούτρα του; δε σου κόβει λίγο; αααργκχ@#&$%…» Οπότε λέει απλά «τίποτα». Για δικό σου καλό.

Τι άλλο δεν κάνεις και θυμώνουν

Ή αντίστοιχα : «Δηλαδή δε φτάνει που έβαλα την ακριβή την πούδρα για σένα, μου έρχεσαι με το μπλουζάκι Ironman και μαλλί ανεμιστήρα. Οκ, να το δεχτώ και να μη κρίνω. Είμαστε εδώ δύο ώρες, καθόμαστε απέναντι. Έχω φορέσει το χαριτωμένο μου φόρεμα, έφτιαχνα μαλλιά μέσα στη ζέστη και φόρεσα και το body butter μου με argan oil και macadamia για να σε βλέπω να κατεβάζεις μπίρα με το λίτρο. Πες βρε μια ρημάδα κουβέντα. Πες ένα «τι όμορφη που είσαι σήμερα» τσάμπα είναι βρε χαρταετέ. «Ενώ λέει» Ωραία η μπύρα ε;» για δικό σου καλό.

Και επίσης δεν κάνεις το παρακάτω

Ή πάλι σκέφτεται : «Πάλι με τα κοπρόσκυλα είναι και πίνουν κακής ποιότητας αλκοόλ σε τίποτα μπαράκια της πλάκας. Από τις 10 λείπει ούτε ένα μήνυμα. Να δεις που του την πέφτει καμία νηστική σαύρα και έχει το κινητό στη τσέπη να μη φανούν οι ειδοποιήσεις. Σίγουρα. Κι αυτός ο φίλος του ο Παντελής γουστάρει τα στριπτιτζάδικα. Στο τέλος θα φαν και σε κάποια καντίνα και θα βρωμάει το σπίτι μπιφτέκι με μπούκοβο όλο το πρωί και θα πρέπει να αερίζω. Αααργκφπ%+&#@». Άντ’ αυτού λέει : «Πέρασες καλά γλυκέ μου;» για δικό σου καλό…

Πάνω κάτω γι ‘αυτά θυμώνουν οι γυναίκες φίλε μου. Άρα κάνε ό,τι κάνεις, δεν πειράζει. Απλά σκέψου τι δεν κάνεις. Και ξεκίνα από κει με όραμα την λιγότερη γκρίνια. Το’ χεις. 😉

Περισσότερες σκέψεις.

Marketing, ανάλυση και λίγη χορηγούμενη ευτυχία

Ναι με έπιασε πάλι. Αυτή η περίεργη στροφή του μυαλού λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Λοιπόν που κολλάει το μάρκετινγκ με την ευτυχία; Γιατί τα έβαλα στον ίδιο τίτλο; Αναρωτιέσαι αν αυτή η καινούρια ρωσική βότκα που δοκίμασα είχε τίποτα περίεργο μέσα, ε; Λοιπόν, θα σου πω τι με έπιασε. Ενοχλούμαι. Καιρό τώρα. Κι όταν ενοχλούμαι θέλω να σου πω όσα σκέφτομαι. Είναι ο τρόπος μου να ηρεμώ τη σκέψη μου.

Το online marketing στην καθημερινότητα μας


Online marketing. Πάνω κάτω το έχεις δει να δουλεύει μπροστά σου, στην οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού σου. Κάποια επιχείρηση ενδυμάτων σου έστειλε ένα διαφημιστικό μήνυμα, μια influencer σε κάλεσε να συμμετέχεις σε ένα Give Away, μια στοιχηματική σου πέταξε ένα pop up, ένα system store σου έστειλε ενημερωτικό email για νέες κάρτες γραφικών κλπ κλπ. Όλα φροντισμένα, τέλειο γραφιστικό, υπέροχα μοντέλα ρετουσαρισμένα, καμιά εικοσαριά άτομα που δούλεψαν από πίσω για να δεις εσύ το τελικό αποτέλεσμα και να πεις «Ω την θέλω αυτή τη μάσκαρα» «Ω, πρέπει να κάνω αναβάθμιση το pc», «Ω, μήπως το σαλόνι χρειάζεται ανακαίνιση;» κ.ο.κ.

digital marketing

Είσαι όμως ευτυχισμένος;


Ναι ξέρω έτσι δουλεύει η αγορά. Δουλεύει ώστε να πεις «Δεν είμαι αρκετά όμορφη», «Δεν έχω τα gadget που χρειάζομαι», «Δεν έχω πάει στο Bali», «Δεν έχω το σαλόνι που θα ήθελα, το αμάξι που μου αρέσει, την οθόνη 4K full high όλα, δεν έχω χρυσούς ανανάδες…» και δε ξέρω κι εγώ τι άλλο πουλάει ο κόσμος. Βάλε μια στιγμή στην άκρη αυτές τις διαπιστώσεις και ρώτα λίγο τι χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος. Αυτά που είχες όταν ένιωθες πραγματικά πλήρης δεν υπάρχουν σε κανένα website, σε καμία καμπάνια και σε κανένα insta story.

Ό,τι υπονομεύει την ευγνωμοσύνη προς τη ζωή, παρεμποδίζει τη δυνατότητα να είμαστε ευτυχισμένοι.

Jorge Bucay


Χρειάζεσαι αυτό που φοράει μια brand ambassador στη Σαντορίνη; Ή μήπως αν δε φοράς Rolex είσαι παιδί αλλού θεού; Όλα αυτά μας έχουν κάνει να ξεχάσουμε ότι δεν χρειάζεται να αγοράσουμε για να χαμογελάσουμε. Δεν χρειάζεται να αποκτήσουμε για να ευτυχήσουμε. Γιατί τα συναισθήματα δεν είναι προς οικονομική εκμετάλλευση.

happiness baloons

Διαφήμιση, η ευτυχία που κρατάει μέχρι το επόμενο προϊόν


Το advertising industry από πάντα χρησιμοποιούσε το συναίσθημα ως μέσο σύνδεσης με ένα προϊόν. Αυτό έχει ριζώσει τόσο πολύ στις fast moving σύγχρονες ζωές μας που ξεχάσαμε να νιώθουμε χωρίς να ξοδεύουμε. Ξεχάσαμε να διασκεδάζουμε ακόμα κι όταν εν τέλει ξοδεύουμε. Πως θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι ίσως έχεις τη δύναμη να το αλλάξεις αυτό;

barefoot on the beach


Και τι εννοώ; Φέτος το καλοκαίρι θα κάνω ένα πείραμα. Για τις ημέρες των διακοπών μου δεν θα χρησιμοποιήσω καθόλου social media, δεν θα ανοίξω το YouTube και δεν θα συνδεθώ στο ίντερνετ πάρα μόνο για να συμβουλευτώ τους χάρτες, αν χρειαστεί. Θα δοκιμάσω να έχω μια αυθεντική εμπειρία διακοπών, χωρίς τεχνολογία και χωρίς να με νοιάζει τι συμβαίνει έξω από τον κύκλο που συντροφεύει το ταξίδι μου. Έπειτα θα αξιολογήσω αν όσα δεν αγόρασα, όσες διαφημίσεις δεν είδα και όσα email δεν άνοιξα με έφεραν πιο κοντά στην ευτυχία. Την αυθεντική, όχι την χορηγούμενη.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Περί υπερηφάνειας ο λόγος

Pride parade και ελληνιστί, παρέλαση υπερηφάνειας.  Άλλη μια χρονιά που οι σεξουαλικές προτιμήσεις των κατοίκων της συμπρωτεύουσας και όχι μόνο,  θα παίξουν καταλυτικό ρόλο για τα έσοδα του nightlife της πόλης. Μα φυσικά δεν είναι αυτό το σημαντικό της υπόθεσης θα μου πείτε.  Αφού το δρώμενο λαμβάνει χώρα πρεσβεύοντας της απελευθέρωση,  το coming out όπως συνηθίζεται να λέγεται η φανέρωση των σεξουαλικών προσανατολισμών – καθότι πλέον οι τελευταίοι είναι περισσότεροι απ’ όσοι οι δημόσιοι υπάλληλοι αυτής της χώρας. Επανέρχομαι όμως και χωρίς πολλά πολλά θα κάνω αυτό που μου αρέσει πολύ να κάνω με τις λέξεις.  Να τις παίρνω στα σοβαρά.

Υπερηφάνεια, δηλαδή;

Παρέλαση περηφάνειας. Υπερηφάνειας.  Από το «υπέρ» ,που αργότερα έγινε super εις την λατινικήν (εξού και Superman, superpowers, superhuman strength και πολλά ακόμη). Και το «φαίνω» που θα το αποδίδαμε περισσότερο με τη λέξη φανερώνω,  αποκαλύπτω,  φέρνω στο φως,  λάμπω,  φωτίζω.  Όλα καλά,  μου αρέσει κι εμένα το φως,  η αλήθεια,  η λάμψη τα στρασάκια…  Γιατί όμως υπέρ;  Υπέρ θα πει πάνω από τους υπόλοιπους.  Υπέρ θα πει περισσότερο από το μέτρο,  όπως ορίζω το μέτρο εγώ που μιλώ.  Γιατί λοιπόν φως παραπάνω από τους υπόλοιπους;  Νόμιζα ότι συζητούσαμε για ισότητα,  για αναγνώριση,  για αποδοχή και σεβασμό από όλους για όλους.

Αξιοπρέπεια, δηλαδή;

Συνώνυμο : αξιοπρέπεια.  Από το άξιος και το πρέπω, η μετάφραση του οποίου από την αρχαία ελληνική λέει ότι αντιστοιχεί στο αρμόζω,  δηλαδή ταιριάζω στο περιβάλλον μου, είμαι άξιος να έχω μέσα μου αρμονία. Με συγχωρείτε αλλά εγώ σε μια παρέλαση παραφροσύνης και αλλαλαγμών δε βρίσκω καμία αρμονία.  Διότι άλλο ρυθμός που χορεύω ημίγυμνος με τη μορφή ενός Αγίου στα οπίσθια κι άλλο αρμονία.  Άλλο πρόκληση κι άλλο σεβασμός.  Άλλο ισότητα κι άλλο επιβάλλω τη δική μου αισθητική σε ολόκληρη την πόλη. 

υπερηφάνεια και σημαία

Ας μιλήσουμε για χρώματα

Για να το κάνω πιο εύκολο θα παραθέσω την ακόλουθη σκέψη μου.  Είμαι η Χριστίνα,  νιώθω περήφανη γι αυτό που είμαι,  και μπράβο μου που είμαι όπως είμαι.  Λοιπόν εμένα μου αρέσει πολύ το aqua colour (θαλασσί για τους παραδοσιακούς).  Θέλω στα γενέθλια μου όλη η πόλη να βαφτεί aqua,  να φορούν όλοι θαλασσί μαγιό και όποιος του αρέσει το κόκκινο,  εγώ βάζω τη φωτογραφία της γιαγιάς του πάνω στο θαλασσί μου μαγιό και χορεύω. 

Έπειτα δείχνω ασέβεια σε μνημεία,  και ανθρώπους που δουλεύουν (πως τολμούν να έχουν βάρδια ενώ έχω γενέθλια;). Εν τέλει πάω στο μαγαζί που συχνάζω γίνομαι κουρούμπελο,  χορεύω ξανά ως το πρωί και με το που βγει ο ήλιος φορώ τα ρούχα μου.  Αδιαφορώ πλήρως για το πως πέρασαν όσοι δεν ήρθαν στο πάρτι αυτό και δεν αποδέχομαι καμία κριτική γιατί είμαι περήφανη που μου αρέσει το aqua colour.  Αν το δοκίμαζες,  θα άρεσε κ σε σένα σίγουρα γιατί είναι καλύτερο από όλα τα άλλα χρώματα στα μαγιό.

Και λεκτική δημιουργία

Θα μπορούσα να φτιάξω μια λέξη που νομίζω θα ήταν πιο εύστοχη για να περιγράψει αυτό που ίσως να ήταν το αρχικό μήνυμα της υπόθεσης αντί της υπερηφάνειας.  Αξιοφάνεια.  Όχι δε θα τη βρεις σε κάποιο λεξικό σίγουρα,  τώρα την επινόησα.  Άξιος για να βρεθείς στο φως.  Άξιος να αποκαλυφθείς.  Γιατί σε κανένα δεν αξίζει να μένει στο σκοτάδι.  Το φως είναι για όλους, ασχέτως αν η καρδιά τους καίγεται για αγόρια,  για κορίτσια η για οτιδήποτε περιφερειακά η μακριά από αυτό.  Όχι όμως υπέρ.  Δεν υπάρχει λόγος.

παρέλαση υπερηφάνειας

Μπορείς να διαφωνήσεις μαζί μου.  Είναι υγιές.  Επέτρεψε μου όμως να έχω άποψη και μη πνίγεις το δικαίωμα μου να εκφράσω έναν προβληματισμό.  Το να διαφωνούμε δε με ενοχλεί καθόλου.  Αυτό όμως που με ενοχλεί και θα το πω είναι το ουράνιο τόξο. Ανήκει στο συνεχές φάσμα του ορατού φωτός. Η μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι ανήκει στους Pink Floyd. Δε δέχομαι αντιρρήσεις επ’ αυτού…

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Δραπέτες της πραγματικότητας

Πάντα αισθανόμουν ότι δεν μεγαλώνουμε και γινόμαστε ακριβώς ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι αισθάνομαι περισσότερο να είμαι το κοριτσάκι των έξι ετών που τώρα έχει περισσότερη συναίσθηση, περισσότερες ευθύνες και αυτονομία άποψης και αποφάσεων. Οι ανάγκες μας για αγάπη , προσοχή και οικειότητα πιστεύω πως μένουν αναλλοίωτες με το χρόνο , άσχετα αν τις εκφράζουμε ή όχι. Μέσα σε αυτήν την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και αναλλοίωτων συναισθηματικών θεμελίων δεχόμαστε ποικίλα ερεθίσματα. Κάποια από αυτά πολλές φορές μας κάνουν να αποδοκιμάζουμε την πραγματικότητα και να ψάχνουμε διεξόδους από αυτήν.

Η πραγματικότητα που ζει ο καθένας μας σίγουρα είναι διαφορετική καθώς είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι , που μεγάλωσαν σε διαφορετικές συνθήκες και περιβάλλον ο καθένας. Σίγουρα όμως έχει υπάρξει έστω και μία φορά που έχουμε αποφύγει μαεστρικά αυτή την πραγματικότητα. Προσπαθήσαμε ο καθένας με τον τρόπο του να ζήσουμε σε μια ωραιοποιημένη εκδοχή της, ή ακόμα και σε έναν τελείως φανταστικό κόσμο δικό μας.

Ψέμα ή αλήθεια ή πραγματικότητα;

Κάποτε η φωτογραφία ήταν πειστήριο ότι κάτι πράγματι συνέβη. Συνεδριάσεις επιστημόνων, η φρίκη του πολέμου, ένα τεχνολογικό επίτευγμα αποτυπώνονταν σε χαρτί για να κυκλοφορήσει σε εφημερίδες του τότε. Έτσι ο κόσμος μάθαινε τα νέα, τα πραγματικά νέα.

The Solvary Conference
The Solvay Conference , 1927

Δεν είναι κάπως περιπαικτικό κι αστείο που σήμερα η φωτογραφία ενός τοπίου, ενός ανθρώπου ή ενός αντικειμένου είναι περισσότερο η βελτιωμένη εκδοχή του παρά η πραγματικότητα ως έχει; Κι όμως αυτό ζητάμε κι αυτό μας μοιράζει απλόχερα η αγορά.

Τόσο πολύ μας αρέσει το «βελτιωμένο» . Αρνούμαστε για λίγο να υπάρξουμε στην πραγματικότητα, με τις απαιτήσεις της, το άγχος, την απώλεια , την κριτική, την τρεχάλα. «Σβήνουμε» για λίγο και αφήνουμε τους εαυτούς μας να περιηγηθούν σε ένα «σκρολάρισμα» ανάμεσα σε μέρη που δεν υπάρχουν, σε όμορφα μοντέλα που βγήκαν από Photoshop. Ξεχνάμε όμως ότι κάποιος έφερε αυτό το βελτιωμένο τελικό προϊόν μπροστά μας ακριβώς για να μας ξυπνήσει ακόμη μεγαλύτερη απέχθεια προς το πραγματικό.

Surreal mobile photograph

Δραπετεύουμε όλοι με τον τρόπο μας

Ίσως εσείς έχετε άλλο τρόπο να κάνετε unplug from reality. Για παράδειγμα εγώ θα παραδεχτώ ότι παίζω βιντεοπαιχνίδια. Ήταν κάτι που ξεκίνησα από μικρή. Καθώς πέρασα από τη νεανική στην ενήλικη ζωή τα βιντεοπαιχνίδια ήταν τα μόνα που μπορούσαν να απορροφήσουν το μυαλό μου εξ ολοκλήρου τη στιγμή που έπαιζα. Συνεπώς ήταν η μόνη δραστηριότητα που κατάφερνε να με «αποσυνδέσει» από το πως αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή. Μπορούσα πολύ αποτελεσματικά να ξεχάσω μια ερωτική απογοήτευση ή την ένταση της δουλειάς ή ακόμη και την έντονη αυτοκριτική που πολύ συχνά υποχρεώνω στον εαυτό μου να δεχτεί.

Κάποιος μπορεί να ξεφεύγει στη βόλτα με το αυτοκίνητο, στη σύνθεση μουσικής ή στα κουτσομπολίστικα πάνελ εκπομπών. Δεν είμαι εδώ για να κρίνω τον τρόπο που βρίσκει κάποιος να ξεφύγει. Διότι όλα αυτά αποσκοπούν στην ίδια ανάγκη, το γύρισμα της πλάτης στην καθημερινότητα που μας ρουφά.

Μας βοηθά;

Πάντα λέω στους φίλους μου όταν πρόκειται να εκμυστηρευτούν κάτι δύσκολο σε έναν κοντινό τους άνθρωπο: «Αναλογίσου πόση αλήθεια μπορεί να διαχειριστεί ο συνομιλητής σου» . Παρά του γεγονότος ότι εκτιμώ υπέρμετρα την αλήθεια και μόνον αυτήν, όπως είναι , όχι ωραιοποιημένη, συχνά βλέπω ανθρώπους να μη μπορούν να τη διαχειριστούν εξ ολοκλήρου. Μάλιστα ίσως κι εγώ κάποια στιγμή να ακούσω κάτι που είναι τόσο πικρή αλήθεια που δε θα μπορέσω να το διαχειριστώ.

pedestrians

Θέλει δουλειά πολλή για να μάθεις να παραμένεις ήρεμος όταν κάποιος σου πει ότι δε σε αγαπά πια. Θέλει γερό αυτοέλεγχο όταν ακούσεις ότι ο καλύτερος σου φίλος σε πρόδωσε. Πρέπει να μπορείς να βαστάξεις την πραγματικότητα όταν θα ακούσεις ποιός είναι υπαίτιος για μία συμφορά σου.

Open window

Έτσι καμία φορά προτιμούμε το ψέμα. Επειδή είναι πιο όμορφο; πιο βολικό; πιο εύκολο; Δε ξέρω. Ένα υποπροϊόν της ζωής για τις στιγμές που πετυχαίνουμε τον εαυτό μας σε άρνηση. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό μας αποφέρει πραγματικά κάτι. Μπορεί να μας ξεκουράζει , κι αυτό να είναι αρκετός ως λόγος για να το συνεχίζουμε. Η αλήθεια είναι πως δεν προτίθεμαι να σταματήσω τα βιντεοπαιχνίδια μέχρι ίσως να μη μπορώ να δω ή να στοχεύσω στην οθόνη τον αντίπαλο. Κάποιος θα το έλεγε χαμένο χρόνο. Εγώ το λέω ανάγκη για αποφόρτιση.

Βρείτε περισσότερες σκέψεις.

Παιδιά και έκθεση στα Social Media

  Ένα ζήτημα αρκετά λεπτό και παράλληλα σύγχρονο. Τα παιδιά και η έκθεση τους στα Social Media είναι ένα φαινόμενο που ίσως το έχουμε αφήσει να περάσει έτσι. Αρκετοί είναι οι νέοι γονείς που ζουν εντελώς εξοικειωμένοι με την  τεχνολογία πια. Εδικά ο τρόπος που τα social media έχουν εισχωρήσει στις ζωές μας το κάνει ακόμα πιο δύσκολο να διαχειριστεί κανείς την ιδιωτικότητα του, αλλά και της οικογένειάς του. Η εικόνα και το θέμα της προβολής έχει απλωθεί σε κάθε πτυχή της σύγχρονης ζωής, από τα επαγγελματικά, την οικογένεια , το ευρύτερο περιβάλλον αλλά και στον ελεύθερο χρόνο μας.

Η έκθεση των παιδιών στο βωμό της ιντερνετικής πώλησης

Όσων όμως αφορά τα παιδιά θα πρέπει να κάνουμε σίγουρα δεύτερες σκέψεις. Όλη αυτή η ανησυχία στο μυαλό μου γεννήθηκε από ένα πρόσφατο γεγονός που εξελίχθηκε στην οθόνη του smartphone μου. Κάποια εταιρία πώλησης ενδυμάτων διαφήμιζε μέσω της σελίδας της σε facebook και instagram , παιδικά μαγιό. Θα μου πείτε αυτό δεν είναι έγκλημα, και θα συμφωνήσω. Όμως όταν το μαγιό είναι φορεμένο σε ένα τρίχρονο κορίτσι, αρχίζω και ανησυχώ.

Και ανησυχώ γιατί , στο βωμό της πώλησης , εκθέτεις ένα παιδί στις οθόνες χιλιάδων smartphone πίσω από τις οποίες δεν ελέγχεις ποιά μάτια βρίσκονται. Θεωρώ ότι υπάρχουν τρόποι να φωτογραφήσεις ένα παιδικό μαγιό χωρίς το κορίτσι. Δεν υπάρχει επ’ ουδενί κανένας λόγος να εκθέτουμε τα παιδιά σε εναν εν δυνάμει κίνδυνο. Το μόνο που απάντησε η επιχείρηση στα παράπονα που εκδήλωσα σχετικά, ήταν ότι έχουν τη συγκατάθεση των γονέων γι’ αυτή την διαφημιστική ενέργεια!

Παιδί που κρατά από το χέρι τους γονείς
H προστασία των παιδιών από τους γονείς είναι πολυεπίπεδη

Ως κάποια που έχει ασχοληθεί ενεργά τα τελευταία χρόνια με τον digital  κόσμο, θα πρέπει να διευκρινίσω ότι τα data  που δίνουμε public ως χρήστες καθημερινά είναι πάρα πολλά. Με λίγα λόγια , κάθε κίνηση κάθε φωτογραφία κάθε story που κάνουμε αφήνει το χνάρι του στο bucket  πληροφοριών του ιστού. Δεν είμαι σίγουρη αν θέλετε να δίνετε όλες αυτές τις πληροφορίες για έναν άνθρωπο που ακόμη δε μπορεί να αποφασίσει ο ίδιος για τον εαυτό και το σώμα του. Ως επιχειρηματίες , ως διαφημιστές, ως γονείς θα πρέπει να έχουμε την ωριμότητα να αξιολογήσουμε ποιες πληροφορίες είναι οκ να διανέμονται και ποιες όχι.

Πώς προστατεύουμε τα παιδιά από την υπερβολική έκθεση στα media

Οπότε για να το κάνω πιο ωμά , στις ερωτήσεις “Να ανεβάσουμε φωτογραφίες με τα παιδάκια στην παραλία;” “Να κάνουμε check in  στο σχολείο που πάνε;” “Να γράψουμε ότι είμαστε στη γιαγιά για το Πάσχα;” “Να ανεβάσουμε βίντεο από το μπαλέτο και το στίβο;” η απάντηση είναι όχι. Σε όλα όχι. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη να δείξουν στα social  ότι πήραν μετάλλιο στα 100 μέτρα τρέξιμο, ούτε ότι βρίσκονται στην παραλία με τους φίλους τους και χτίζουν κάστρο από άμμο. Εμείς έχουμε την ανάγκη της αυτοπροβολής.

Social media apps
Τα Social Media ως κομμάτι της καθημερινότητας

 Καλύτερα λοιπόν να αφήσουμε τα παιδιά να κάνουν αυτό που έχουμε ξεχάσει εμείς, να χαρούν τη στιγμή, αδιαφορώντας για το τι κάνουν οι άλλοι και αν βγήκε καλή η φωτογραφία. Κρατήστε τις στιγμές με την οικογένεια σας σε προσωπικό αρχείο. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει ο οποιοσδήποτε που κάνει διακοπές η οικογένεια σας . Δεν χρειάζεται όλο το web  να γνωρίζει το πρόσωπο του παιδιού σας . Και σίγουρα όσα χρήματα και να σας δώσει κάποια επιχείρηση για να κάνει πωλήσεις χρησιμοποιώντας το πρόσωπο ή το σώμα του παιδιού σας, δεν είναι αρκετά για να καλύψουν τον κίνδυνο της προβολής σε λάθος οθόνες.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Υπερθέρμανση του πλανήτη, αλήθεια ή σκοπιμότητα;

Σχεδόν από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας , ακούμε για τη θηριώδη υπερθέρμανση του πλανήτη. Χωρίς αμφισβήτηση ακούγαμε με προσήλωση το δάσκαλο να λέει «Φαινόμενο θερμοκηπίου!» . Ακούγαμε στις ειδήσεις τους ρεπόρτερ να λένε «Διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα!». Ακούγαμε  τον μπαμπά να διαβάζει στην εφημερίδα «Ρύποι της ανθρώπινης δραστηριότητας» και πολλές ακόμα βαρύγδουπες εκφράσεις που δεν ξέραμε καν τι σήμαιναν. Και τώρα, χρόνια αργότερα παρακολουθούμε θαλάσσιους ίππους να γκρεμοτσακίζονται στο Netflix , διότι έλιωσαν οι πάγοι και δεν έχουν που να πάνε.

Υπερθέρμανση και πολιτικό παρασκήνιο

Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση, κι αφού το ανθρώπινο είδος επιβίωσε δύο παγκόσμιους πολέμους ,το μπαρούτι και η ραδιενέργεια ψιλοξεπλύθηκαν από το χώμα. Ναι ,αλλά τώρα έχουμε υπερθέρμανση του πλανήτη. Πρέπει να κάνουμε πράσινη ανάπτυξη. Πρέπει να μας δώσετε τα ωραία σας λεφτά για έρευνα. Πρέπει να φτιάξετε «πράσινα σπίτια». Και φυσικά ,πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την οικολογία για πολιτική εκστρατεία, για να δείτε τι ευσυνείδητοι πολιτικοί που είμαστε.

Παγετώδεις και μεσοπαγετώδεις περίοδοι

Πέρα από τη σάτιρα , θεωρώ ότι έχει μια βάση η όλη συζήτηση περί υπερθέρμανσης. Αλλά δεν είναι η μόνη συζήτηση που βρίσκεται στο τραπέζι. Με μια σχετικά γρήγορη ματιά στις θερμοκρασίες του πλανήτη σε κλίμακα χιλιάδων ετών βλέπουμε πως η εποχή που διανύουμε δεν είναι καν η θερμότερη που υπήρξε. Το Ηέμιο στάδιο 125.000 χρόνια πριν , υπήρξε το θερμότερο μεσοπαγετώδες στάδιο στη γη και ανάγκασε τη μετακίνηση κατοικήσιμων ζωνών προς τα βόρεια. Επίσης εξαφάνισε τη στέπα και την τούνδρα λόγω μεγάλου ποσοστού υγρασίας. Η ζωή όμως επιβίωσε μια χαρά στον πλανήτη μας.

Κάτι ακόμη αξιοπρόσεχτο σχετικά με τις θερμοκρασιακές διακυμάνσεις κατά τη μετάβαση από παγετώδη σε μεσοπαγετώδη περίοδο είναι ότι δεν έχουν την ίδια δριμύτητα ανά περιοχή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εξαφανίζονται πληθυσμοί ειδών σε κάποιες περιοχές καθώς το περιβάλλον τους δεν κατάφερε να τους συντηρήσει. Παραδείγματος χάριν το μαμούθ και ο σμιλόδοντας δεν επιβίωσαν καθόλου ενώ οι καμήλες εξαφανίστηκαν μόνο από τη Βόρειο Αμερική.

Υπερθέρμανση του πλανήτη, οι πρώτες ανησυχίες

Η ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί σίγουρα να επηρεάσει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τη θερμοκρασία. Ο χημικός Svante Arrhenius το 1896, αναφερόμενος στο τότε νεοερευνηθέν φαινόμενο σε σχέση με την καύση του άνθρακα, είπε ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν (!) από αυτό οι μελλοντικές γενιές. Ήταν αρκετά αργότερα όταν η Μάργκαρετ Θάτσερ εγείρει την ανησυχία περί του θέματος και προσκαλεί για μια παγκόσμια συνθήκη για την αλλαγή του κλίματος.

Margaret Thatcher
Margaret Thatcher

Όμως η πορεία του κλίματος είναι αποτέλεσμα πολλών ακόμα παραμέτρων. Τέτοιες παράμετροι είναι η μετάπτωση της τροχιάς της γης, η κλίση του άξονα περιστροφής της καθώς και η ηλιακή δραστηριότητα. Επιστημονικές ομάδες υποστηρίζουν ότι οι εκπομπές που προήλθαν από ανθρώπινες δραστηριότητες ίσως να ανέβαλαν την παγετώδη περίοδο, που θα ξεκινούσε στις μέρες μας, επ’ αόριστον. Αυτό είναι κάπως ανησυχητικό .

Η υπερθέρμανση του πλανήτη και η διατήρηση της ζωής

Πιο ανησυχητικό πάντως είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες στις μέρες μας βγάζουν λογύδρια περί πράσινης ανάπτυξης . Δεν προσφέρουν όμως καμία αίγιδα σε νοικοκυριά της Αφρικής που αναγκάζονται να καίνε οτιδήποτε για να ζεσταθούν. Η στροφή σε λύσεις ανάγκης , όχι μόνο σε Αφρική αλλά και σε Ελλάδα, είναι βασικότατη αιτία παραγωγής της γνωστής αιθαλομίχλης. Άρα ίσως πρέπει να αναλογιστούμε πως αντιμετωπίζουμε ένα ζήτημα υπαρκτό μεν, χρησιμοθηρικό δε.

emperor penguins on ice ground
Αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι στον πάγο

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ζωή θα επιβιώσει. Μπορεί σε βάρος της ποιότητας ζωής κάποιων ειδών , συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Μπορεί προς όφελος κάποιων άλλων ειδών ζωής που θα αναπτυχθούν με την αύξηση της θερμοκρασίας. Ακόμη μπορεί να παρατηρηθούν μεταναστεύσεις πληθυσμών όπως έγινε κατά την Ηέμιο περίοδο. Όπως και να ‘χει , αν θέλουμε το ρόλο της διαφύλαξης αυτού του πλανήτη, θα πρέπει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Όχι μόνο ως προς την υπερθέρμανση ,αλλά και ως προς την γενικότερη προστασία από ρύπανση και καταστροφή. Είμαστε υποτίθεται το μόνο έλλογο πλάσμα που κατοικεί εδώ. Ας φερθούμε αναλόγως.

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Πόσο tech depended είμαστε τελικά;


Πόσο tech depended είμαστε σα γενιά και σαν κοινωνικό σύνολο σήμερα;
Έπειτα από συζητήσεις επί συζητήσεων που κάνω κατά καιρούς με φίλους, για το πόσο η σύγχρονη κοινωνία είναι πλήρως εξαρτημένη από το smartphone, τα διάφορα apps , το διαδίκτυο, τις selfies και ούτω καθεξής, αποφάσισα να κάνω κάτι.

Θέλησα να έχω ένα πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα για να βγάλω συμπέρασμα για την εξάρτηση μας από την τεχνολογία. Ρώτησα λοιπόν στον προσωπικό μου λογαριασμό στο instagam σε διαδοχικά pols , διάφορα πράγματα που θα μου έδειχναν αν τελικά είμαστε κατά πλειοψηφία «κολλημένοι» στις οθόνες μας και tech freaks από επιλογή ή από ανάγκη.

1. Facebook ή κερασμένα ποτά;

Όταν λοιπόν ρώτησα τους διαδικτυακούς μου φίλους αν προτιμούν να αποχωριστούν το λογαριασμό τους στο Facebook για μία βραδιά και να πιουν δωρεάν ή όχι, η έκπληξη μου δεν ήταν πολύ μεγάλη, καθώς το 98% προτίμησε να τη βγάλει τζάμπα. Υπήρχε βέβαια και ένα 2% που προτίμησε να πληρώσει κανονικά αντί να βάλει το κινητό στη τσέπη για λίγες ώρες. Όμως αυτό ήταν ένα εύκολο δίλημμα, καθώς μια βραδιά κρατάει μόνο… μια βραδιά.

smarthphone pictures

2. Μία ώρα χωρίς νερό ή χωρίς wifi;

Έπειτα ρώτησα πόσοι προτιμούν να μη πιουν νερό για μία ώρα για να έχουν wifi. Τα ποσοστά τώρα άρχισαν να αυξάνονται με το 29% να δηλώνει ότι προτιμά να διψάει για μια ολόκληρη ώρα με την προϋπόθεση να έχει πρόσβαση σε wifi. Όμως , σκέφτηκα, ότι κάποιος που δε διψάει σαν κι εμένα συχνά, δε δυσκολεύεται να κάνει μια τέτοια επιλογή. Συνεπώς προχώρησα στην επόμενη ερώτηση.

3. Χωρίς Instagram ή χωρίς ρεπό;

Όπως μπορεί να υποθέσατε , η ζυγαριά έπεσε στο χωρίς Instagram κατά 85% αλλά αυτό δεν είναι και πολύ ανακουφιστικό αν αναλογιστείτε ότι στα 100 άτομα , οι 15 θεώρησαν καλύτερο να δουλέψουν για ένα μήνα χωρίς ρεπό, με μοναδική επιπλέον επιβράβευση να έχουν Instagram…

4. Χωρίς Selfies ή χωρίς burgers;

Σχετικά εύκολη επιλογή για όσους κάνουν διατροφή. Το 21% αποφάσισε ότι δε θα φάει burger για μια εβδομάδα ώστε να τραβάει selfies. Το υπόλοιπο 79% αποφάσισε ότι μπορεί να ζήσει μια χαρά χωρίς selfie για 7 ημέρες ώστε να μπορέσει να φάει ένα λαχταριστό burger.

5. Χωρίς δεδομένα ή χωρίς διακοπές;

Και πάμε τώρα σε κάτι δύσκολο. Πόσοι από εμάς θα ζούσαν για έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς data στο κινητό για να πάνε διακοπές το καλοκαίρι; Μόλις 76%! Το υπόλοιπο 24% θα την έβγαζε Αυγουστιάτικα σε μια άδεια πόλη που είναι καμίνι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί δεδομένα όλο το χρόνο. Να κάτι που ίσως πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις…

smartphone user

6. Χάρτες της Google ή ταξίδι με παρέα;

Αυτό κι αν είναι που σε βάζει σε σκέψεις. Όλοι μας νιώθουμε ασφάλεια ταξιδεύοντας με μπαταρία και τους maps της Google. Τι είναι όμως πιο σημαντικό; Το app ή η παρέα μας στο ταξίδι; Το 78% προτίμησε να ταξιδεύει με παρέα παρά με τους χάρτες. Εκεί κάπου αποκαταστάθηκε η πίστη μου στην ανθρωπότητα για να πω την αλήθεια.

7.Μηχανές αναζήτησης ή καφές στη δουλειά;

Και εδώ η ερώτηση που σε ξεσκίζει. Τι έχεις περισσότερο ανάγκη τελικά; Την καφεϊνη που ρέει στο σώμα και σε ξυπνά κάθε πρωί ή μήπως την απολύτως αναγκαία μπάρα αναζήτησης που σου λύνει όλες τις απορίες, απαντά σε όλες τις ερωτήσεις και βρίσκει ό,τι ψάχνεις σε τούτο το ντουνιά; Το 43% προτιμά λοιπόν να εργαστεί δίχως καφέ παρά να μην έχει εύκαιρο το «λυσάρι» για τα πάντα. Και, μεταξύ μας,δε το βρίσκω καθόλου παράλογο.

google search

Το συμπέρασμα μου τελικά είναι ότι δεν είμαστε τόσο tech εξαρτώμενοι. Ενδεχομένως μερικά χρόνια πριν να υπήρχε πολύ πιο έντονα το φαινόμενο FOMO(fear of missing out) στα social και ο ενθουσιασμός μας για τις νέες δυνατότητες που είχαμε στα χέρια μας. Πλέον όμως βλέπω περισσότερο κόσμο να θέλει να κάνει unplug τον εαυτό του. Εκτιμά περισσότερο τις στιγμές face to face, την αληθινή φιλία, την ανάγκη για πραγματική επικοινωνία και αυθεντικές αναμνήσεις.

Ναι όλα τα tech προϊόντα είναι ένα εργαλείο, ναι να τα βάλουμε στις ζωές μας ώστε να γίνουν ευκολότερες, αλλά να μη ξεχνάμε ποιες είναι οι ανάγκες και ο ρόλος μας στη ζωή. Κι όταν έχουμε ανάγκη για unplugging να το κάνουμε με περισσή χαρά. Διότι δε χάνουμε όταν το ζούμε. Χάνουμε μόνο όταν ξεχνάμε να ζήσουμε.

Το Χάσαμε Στη Μετάφραση

Όλοι μας. Όχι μόνο εσύ. Γιατί κάτι στην πορεία που μεγαλώναμε έχει διαστρεβλωθεί. Κάτι το χάσαμε στο δρόμο. Ούτε καν ξέρουμε τι ήταν , μα το χάσαμε ανεπιστρεπτί. Μείναμε κουτιά άδεια, χωρίς θησαυρό, χωρίς δώρο, χωρίς περιεχόμενο. Όμορφο περιτύλιγμα βγαλμένο από το καλύτερο τμήμα μάρκετινγκ, μα προϊόν χαμένο στη μετάφραση.

Ξεκινάς,

και πηγαίνεις ψωνίζεις αρώματα και προϊόντα μακιγιάζ και περιποίησης. Αγοράζεις εντυπωσιακά φορέματα και ψηλά παπούτσια. Πληρώνεις το κομμωτήριο, και την αισθητικό και το solarium και την αποτρίχωση. Φοράς τα πιο λαμπερά σκουλαρίκια και τα πιο σέξι εσώρουχα. Κάνεις μια δυο πρόβες στον καθρέφτη σου και τσεκάρεις τις καμπύλες σου. Σου κλείνεις το μάτι, γιατί μετράς.

Και πηγαίνεις και αγοράζεις ακριβό ρολόι, και ένα σακάκι προσεγμένο. Περνάς κερί το αμάξι σου και τρομερές ζάντες. Αγοράζεις premium ποτά για την κάβα σου, γιατί πρέπει να την έχεις στα όπα-όπα, μη σε πει μίζερο. Βάζεις το κλειδί του αμαξιού στο τραπέζι. Να φανεί. Και δίνεις παχυλό φιλοδώρημα στην κοπέλα που σε σέρβιρε απόψε, πάλι για να μη σε πει μίζερο. Και καθώς επιστρέφεις σπίτι σου, κοιτάς τον καθρέφτη του αυτοκινήτου σου και νιώθεις τόσο αρσενικός, μετράς.

Τι χάσαμε εν τέλει;

Αντί να κλείνεις εισιτήρια για δύο. Αντί να μαγειρεύεις το αγαπημένο σας βραδινό.  Αντί να ρωτάς πως ήταν η μέρα της. Αντί να πάτε για ψώνια μαζί, αντί να βρεις πότε προβάλλεται η αγαπημένη του ταινία, αντί να κοιτάς τον καθρέφτη όταν την φιλάς. Αντί να οδηγείς καρδιοχτυπώντας που θα βρεθείτε. Αντί να της σερβίρεις πρωινό στο κρεβάτι. Αντί να λάμπεις που σε πήρε αγκαλιά.

couple-flowers

Είναι πολλά «αντί» ακόμα . Αλλά έπρεπε να αλλάξω παράγραφο. Προσπαθούμε να γίνουμε όμορφοι, να φανούμε «λαρτζ» και πετυχημένοι. Κάνουμε πράγματα για να θεμελιώσουν το «εγώ» μας και σε κάθε νέα αυτάρεσκη επένδυση, χάνουμε λίγη από την ανθρωπιά μας. Σε όλες τις επιρροές των media πέφτουμε θύματα και ακολουθούμε το μήνυμα της εικόνας που λέει «Πρέπει να μοιάζεις πλούσιος» «Πρέπει να είσαι όμορφη» «Πρέπει να είσαι άνετος» «Πρέπει να φαίνεσαι εντυπωσιακή» .

Όμως

κανείς δεν είπε ότι στο παιχνίδι δεν κερδίζουν απαραίτητα οι πλούσιοι και οι όμορφοι. Κάπου στην πορεία ξεχάσαμε τον βασικό κανόνα αυτού του παιχνιδιού. Στο τέλος κερδίζει αυτός που μπόρεσε να είναι απλά και μόνο… ευτυχισμένος.

Περισσότερα θέματα σκέψης και αναζήτησης εδώ

Ποιος κάνει την οικονομία να ουρλιάζει;

Το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου με έβαλε σε πολύ σοβαρές σκέψεις. Με μοναδική χρηματοδότηση από το ίδιο το κοινό του, αποφάσισε να ταξιδέψει στη μακρινή Βενεζουέλα και να ανακαλύψει ιδίοις όμμασιν την επονομαζόμενη «ανθρωπιστική κρίση». Έλαβε πλήθος προειδοποιήσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για τη σωματική του ακεραιότητα πριν την αποβίβασή του στο αεροδρόμιο της Βενεζουέλας. Κάτι που τελικά δεν είχε βάσιμους λόγους να φοβάται. Δεν του επιτέθηκε κανείς.


«Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει».


Ρίτσαρντ Νίξον 

Ήταν η εντολή του Προέδρου Νίξον στην CIA το 1970 με σκοπό να ανατραπεί ο Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής. Μήπως οι τακτικές δεν αλλάζουν; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται; Όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά για κάθε Βενεζουέλα σε Ευρώπη , Ασία και Αφρική. Τεχνητές ελλείψεις φαρμάκων και αγαθών, προβληματικό τραπεζικό σύστημα, εξυπηρέτηση συμφερόντων κάποιων λίγων και πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων, είναι σίγουρα πράγματα που δεν ακούμε πρώτη φορά.


Ολλανδική ασθένεια

Το πιο συναρπαστικό που έμαθα μέσα από το “Make the economy scream” είναι σχετικά με την Ολλανδική ασθένεια. Πολλές φορές αναρωτιέσαι, μα μια χώρα που έχει πετρέλαιο είναι φτωχή; Η προσέγγιση του φαινομένου που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία για το αέριο, εν μέρει εξηγεί τι μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που ξαφνικά παίζει ένα δυνατό χαρτί στο τσόχινο τραπέζι της διεθνούς οικονομίας.

Πληθωρισμός
Ολλανδική ασθένεια και πληθωρισμός

Η σκέψη μου όμως καλπάζει και αναρωτιέμαι περισσότερο. Μια χώρα με ορυκτό πλούτο , με φυσική ομορφιά και τουρισμό, μια χώρα που παράγει και κάνει εμπόριο είναι δυνατόν να δανείζεται; Να υποφέρει σε επίπεδο γενεών από οικονομική κρίση; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Τα φαινόμενα απατούν

Αισθάνομαι όμως μια οργή όταν συλλογίζομαι ότι πολλά από τα φαινόμενα ελλείψεων δημιουργούνται από ανθρώπους. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι κάποιος υποφέρει στη Βενεζουέλα επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε. Είναι έξω από την ανθρωπιά μου να παραδεχτώ ότι κάποιες οικογένειες δε θα ξανασμίξουν ποτέ επειδή κάποιος κύριος με ένα κοστούμι κάπου στο State Department αποφάσισε ότι έτσι τον βολεύει. Τη μια φταίει ο σοσιαλισμός, την άλλη ο καπιταλισμός την άλλη τα spreads, τα μνημόνια και ,πολύ συχνά τελευταία, η υποχρεωτική δημοκρατία που επιβάλλεται με μερικούς ειρηνιστικούς βομβαρδισμούς.

Ο Μαδούρο και οι Βενεζουελάνοι

Ο Μαδούρο είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας από τον Απρίλιο του 2013 με ποσοστό 50.62%. Τέτοια νούμερα οι Έλληνες υποψήφιοι μόνο στα όνειρά τους τα βλέπουν υποθέτω. Τελευταία φορά είδαμε τέτοιο ποσοστό, συγκεκριμένα 55%, στην Ελληνική Βουλή το 1974 από έναν ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό και ένα όραμα αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα μας. Ο Μαδούρο πετυχαίνει κάτι τέτοιο σήμερα και μάλιστα αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί παραδέχονται ότι η διαφάνεια στην εκλογική διαδικασία της Βενεζουέλας αγγίζει την τελειότητα.

Άνδρας σε υπαίθρια αγορά στη Βενεζουέλα
Υπαίθριες αγορές στη Βενεζουέλα

Η τιμή της βενζίνης είναι χαμηλότερη της τιμής του νερού, το ρεύμα είναι πρακτικά δωρεάν για τους πολίτες και η παραγωγή κρυπτονομίσματος στη Βενεζουέλα είναι μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά η μετανάστευση κυρίως προς την Κολομβία είναι ένας καθημερινός αγώνας δρόμου από Βενεζουελάνους που παρατούν την ελπίδα επιβίωσης στη χώρα τους. Άραγε αν ο αμερικανικός αποκλεισμός σταματούσε , τα προβλήματα αυτά θα έπαυαν να υπάρχουν; Είναι η Βενεζουέλα , και κάθε χώρα με «τεχνητά» προβλήματα ικανή να αναστυλωθεί , να γεννηθεί από τις στάχτες της , αν της το επιτρέψουν; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Περισσότερα σχετικά με το ντοκιμαντέρ «Make the economy scream» θα βρείτε εδώ.