maracaibo-Venezuela

Ποιος κάνει την οικονομία να ουρλιάζει;

Το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου με έβαλε σε πολύ σοβαρές σκέψεις. Με μοναδική χρηματοδότηση από το ίδιο το κοινό του, αποφάσισε να ταξιδέψει στη μακρινή Βενεζουέλα και να ανακαλύψει ιδίοις όμμασιν την επονομαζόμενη «ανθρωπιστική κρίση». Έλαβε πλήθος προειδοποιήσεων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, για τη σωματική του ακεραιότητα πριν την αποβίβασή του στο αεροδρόμιο της Βενεζουέλας. Κάτι που τελικά δεν είχε βάσιμους λόγους να φοβάται. Δεν του επιτέθηκε κανείς.


«Κάντε την οικονομία να ουρλιάξει».


Ρίτσαρντ Νίξον 

Ήταν η εντολή του Προέδρου Νίξον στην CIA το 1970 με σκοπό να ανατραπεί ο Σαλβαδόρ Αλιέντε της Χιλής. Μήπως οι τακτικές δεν αλλάζουν; Μήπως η ιστορία επαναλαμβάνεται; Όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά για κάθε Βενεζουέλα σε Ευρώπη , Ασία και Αφρική. Τεχνητές ελλείψεις φαρμάκων και αγαθών, προβληματικό τραπεζικό σύστημα, εξυπηρέτηση συμφερόντων κάποιων λίγων και πολύ συγκεκριμένων ανθρώπων, είναι σίγουρα πράγματα που δεν ακούμε πρώτη φορά.


Ολλανδική ασθένεια

Το πιο συναρπαστικό που έμαθα μέσα από το “Make the economy scream” είναι σχετικά με την Ολλανδική ασθένεια. Πολλές φορές αναρωτιέσαι, μα μια χώρα που έχει πετρέλαιο είναι φτωχή; Η προσέγγιση του φαινομένου που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία για το αέριο, εν μέρει εξηγεί τι μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που ξαφνικά παίζει ένα δυνατό χαρτί στο τσόχινο τραπέζι της διεθνούς οικονομίας.

Πληθωρισμός
Ολλανδική ασθένεια και πληθωρισμός

Η σκέψη μου όμως καλπάζει και αναρωτιέμαι περισσότερο. Μια χώρα με ορυκτό πλούτο , με φυσική ομορφιά και τουρισμό, μια χώρα που παράγει και κάνει εμπόριο είναι δυνατόν να δανείζεται; Να υποφέρει σε επίπεδο γενεών από οικονομική κρίση; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Τα φαινόμενα απατούν

Αισθάνομαι όμως μια οργή όταν συλλογίζομαι ότι πολλά από τα φαινόμενα ελλείψεων δημιουργούνται από ανθρώπους. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι κάποιος υποφέρει στη Βενεζουέλα επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε. Είναι έξω από την ανθρωπιά μου να παραδεχτώ ότι κάποιες οικογένειες δε θα ξανασμίξουν ποτέ επειδή κάποιος κύριος με ένα κοστούμι κάπου στο State Department αποφάσισε ότι έτσι τον βολεύει. Τη μια φταίει ο σοσιαλισμός, την άλλη ο καπιταλισμός την άλλη τα spreads, τα μνημόνια και ,πολύ συχνά τελευταία, η υποχρεωτική δημοκρατία που επιβάλλεται με μερικούς ειρηνιστικούς βομβαρδισμούς.

Ο Μαδούρο και οι Βενεζουελάνοι

Ο Μαδούρο είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας από τον Απρίλιο του 2013 με ποσοστό 50.62%. Τέτοια νούμερα οι Έλληνες υποψήφιοι μόνο στα όνειρά τους τα βλέπουν υποθέτω. Τελευταία φορά είδαμε τέτοιο ποσοστό, συγκεκριμένα 55%, στην Ελληνική Βουλή το 1974 από έναν ταλαιπωρημένο ελληνικό λαό και ένα όραμα αποκατάστασης της δημοκρατίας στη χώρα μας. Ο Μαδούρο πετυχαίνει κάτι τέτοιο σήμερα και μάλιστα αρμόδιοι διεθνείς οργανισμοί παραδέχονται ότι η διαφάνεια στην εκλογική διαδικασία της Βενεζουέλας αγγίζει την τελειότητα.

Άνδρας σε υπαίθρια αγορά στη Βενεζουέλα
Υπαίθριες αγορές στη Βενεζουέλα

Η τιμή της βενζίνης είναι χαμηλότερη της τιμής του νερού, το ρεύμα είναι πρακτικά δωρεάν για τους πολίτες και η παραγωγή κρυπτονομίσματος στη Βενεζουέλα είναι μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Παρόλα αυτά η μετανάστευση κυρίως προς την Κολομβία είναι ένας καθημερινός αγώνας δρόμου από Βενεζουελάνους που παρατούν την ελπίδα επιβίωσης στη χώρα τους. Άραγε αν ο αμερικανικός αποκλεισμός σταματούσε , τα προβλήματα αυτά θα έπαυαν να υπάρχουν; Είναι η Βενεζουέλα , και κάθε χώρα με «τεχνητά» προβλήματα ικανή να αναστυλωθεί , να γεννηθεί από τις στάχτες της , αν της το επιτρέψουν; Δεν είμαι ειδική σε αυτά, σαφώς.

Περισσότερα σχετικά με το ντοκιμαντέρ «Make the economy scream» θα βρείτε εδώ.