Μάθε να αγαπιέσαι σήμερα

Κάποιες φορές θεωρείται τόσο εύκολο να αφεθείς να σε αγαπήσουν.  Τι πιο αυθόρμητο;  Τι πιο ευτυχές να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε; Παιδί ήμουν μεγαλωμένο από γιαγιά κλασικής φιγούρας,  που προτιμά να πεινάει μέρες πάρα να μη φας εσύ.  «Γιαγιά γιατί ξενυχτάς μαζί μου όταν έχω πυρετό;  Γιατί βγαίνεις το πρωί στο μπαλκόνι με το κρύο καθώς φεύγω στο σχολειό;  Γιατί γιαγιά μου λες να διαβάζω καλά τα μαθηματικά και κάθε απόγευμα λέμε την προπαίδεια τραγουδιστά;» «Μόνο γιατί σ’ αγαπώ».  Κι έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ. 

Γιατί δεν αγαπάμε πλέον;

Έτσι που έμαθα και δε με πείθει κανείς πως να αγαπάς είναι λάθος. Κάθε μέρα η κοινωνία μας  με δοκιμάζει με τις συμπεριφορές της.  Γιατί η γενιά μας δεν έμαθε να αγαπιέται αλλά αγαπάει να την φθονούν; Γιατί οι επιφανειακές σχέσεις είναι πιο αποδεκτές πλέον από τις ουσιαστικές; Είναι πολύ εντάξει να βγαίνουμε να φλερτάρουμε,  να ερωτοτροπούμε,  να ταξιδεύουμε,  να παρτάρουμε μαζί με κάποιον,  αλλά αν τον νοιαστούμε,  αν νιώσουμε οικεία έχουμε υπερβεί τα όρια.  Τώρα αλήθεια;

  Πόσο πιασάρικο και της μοδός τώρα τελευταία να είσαι απόμακρος,  θρασύς;  Πετάς ένα «Εγώ έχω αποτραβηχτεί  από το συναισθηματικό μου κόσμο,  δε μπορώ να νιώσω τίποτα.» και η συναισθηματική σου αναπηρία θεωρείται τάχα αξίωμα.  Γιατί πρέπει η κοινωνία στο σύνολο της να δεχτεί ότι δε χρειάζεται να αγαπάμε πια;  Ποιος εδραίωσε την απόφαση ότι τα συναισθήματα δε μας χρειάζονται άλλο επειδή τώρα είμαστε και πολύ προχωρημένη δυτική κοινωνία και το να νιώθεις κιόλας είναι τέρμα σαχλό.

Πώς εξηγείς την αγάπη;

Άντε τώρα εγώ να σου εξηγήσω πως γεμίζει η ψυχή ενός ανθρώπου που αφήνει να αγαπιέται, πως  ομορφαίνει η κάθε μέρα όταν δίνεις χαρά, πως αξίζει καμιά φορά να κοπιάζεις για να δεις μόνο το χαμόγελο κάποιου. Δε θα το καταλάβεις.  Η ταλεντάρα με την οποία δεν αφήνεις λίγη γλύκα να μπει στη ζωή σου ξεπερνά κάθε προηγούμενο talent show που έχει παιχτεί.

Δεν θα σου εξηγήσω καθόλου.  Θα με γλιτώσω από αυτό το δράμα,  για απόψε τουλάχιστον.  Δεν θα συμβιβαστώ με τη συναισθηματική ανημποριά κανενός δυτικοάδειου καβαλημένου εργένη.  Αν ο κόσμος του σήμερα δε μου κάνει τη χάρη να μάθει να αγαπιέται,  δεν πειράζει.  Ο κόσμος του αύριο είναι πάντα μια δεύτερη ευκαιρία. 

Δείτε περισσότερες σκέψεις.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *