open-window

Δραπέτες της πραγματικότητας

Πάντα αισθανόμουν ότι δεν μεγαλώνουμε και γινόμαστε ακριβώς ενήλικες. Θα έλεγα μάλιστα ότι αισθάνομαι περισσότερο να είμαι το κοριτσάκι των έξι ετών που τώρα έχει περισσότερη συναίσθηση, περισσότερες ευθύνες και αυτονομία άποψης και αποφάσεων. Οι ανάγκες μας για αγάπη , προσοχή και οικειότητα πιστεύω πως μένουν αναλλοίωτες με το χρόνο , άσχετα αν τις εκφράζουμε ή όχι. Μέσα σε αυτήν την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ πραγματικότητας και αναλλοίωτων συναισθηματικών θεμελίων δεχόμαστε ποικίλα ερεθίσματα. Κάποια από αυτά πολλές φορές μας κάνουν να αποδοκιμάζουμε την πραγματικότητα και να ψάχνουμε διεξόδους από αυτήν.

Η πραγματικότητα που ζει ο καθένας μας σίγουρα είναι διαφορετική καθώς είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι , που μεγάλωσαν σε διαφορετικές συνθήκες και περιβάλλον ο καθένας. Σίγουρα όμως έχει υπάρξει έστω και μία φορά που έχουμε αποφύγει μαεστρικά αυτή την πραγματικότητα. Προσπαθήσαμε ο καθένας με τον τρόπο του να ζήσουμε σε μια ωραιοποιημένη εκδοχή της, ή ακόμα και σε έναν τελείως φανταστικό κόσμο δικό μας.

Ψέμα ή αλήθεια ή πραγματικότητα;

Κάποτε η φωτογραφία ήταν πειστήριο ότι κάτι πράγματι συνέβη. Συνεδριάσεις επιστημόνων, η φρίκη του πολέμου, ένα τεχνολογικό επίτευγμα αποτυπώνονταν σε χαρτί για να κυκλοφορήσει σε εφημερίδες του τότε. Έτσι ο κόσμος μάθαινε τα νέα, τα πραγματικά νέα.

The Solvary Conference
The Solvay Conference , 1927

Δεν είναι κάπως περιπαικτικό κι αστείο που σήμερα η φωτογραφία ενός τοπίου, ενός ανθρώπου ή ενός αντικειμένου είναι περισσότερο η βελτιωμένη εκδοχή του παρά η πραγματικότητα ως έχει; Κι όμως αυτό ζητάμε κι αυτό μας μοιράζει απλόχερα η αγορά.

Τόσο πολύ μας αρέσει το «βελτιωμένο» . Αρνούμαστε για λίγο να υπάρξουμε στην πραγματικότητα, με τις απαιτήσεις της, το άγχος, την απώλεια , την κριτική, την τρεχάλα. «Σβήνουμε» για λίγο και αφήνουμε τους εαυτούς μας να περιηγηθούν σε ένα «σκρολάρισμα» ανάμεσα σε μέρη που δεν υπάρχουν, σε όμορφα μοντέλα που βγήκαν από Photoshop. Ξεχνάμε όμως ότι κάποιος έφερε αυτό το βελτιωμένο τελικό προϊόν μπροστά μας ακριβώς για να μας ξυπνήσει ακόμη μεγαλύτερη απέχθεια προς το πραγματικό.

Surreal mobile photograph

Δραπετεύουμε όλοι με τον τρόπο μας

Ίσως εσείς έχετε άλλο τρόπο να κάνετε unplug from reality. Για παράδειγμα εγώ θα παραδεχτώ ότι παίζω βιντεοπαιχνίδια. Ήταν κάτι που ξεκίνησα από μικρή. Καθώς πέρασα από τη νεανική στην ενήλικη ζωή τα βιντεοπαιχνίδια ήταν τα μόνα που μπορούσαν να απορροφήσουν το μυαλό μου εξ ολοκλήρου τη στιγμή που έπαιζα. Συνεπώς ήταν η μόνη δραστηριότητα που κατάφερνε να με «αποσυνδέσει» από το πως αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή. Μπορούσα πολύ αποτελεσματικά να ξεχάσω μια ερωτική απογοήτευση ή την ένταση της δουλειάς ή ακόμη και την έντονη αυτοκριτική που πολύ συχνά υποχρεώνω στον εαυτό μου να δεχτεί.

Κάποιος μπορεί να ξεφεύγει στη βόλτα με το αυτοκίνητο, στη σύνθεση μουσικής ή στα κουτσομπολίστικα πάνελ εκπομπών. Δεν είμαι εδώ για να κρίνω τον τρόπο που βρίσκει κάποιος να ξεφύγει. Διότι όλα αυτά αποσκοπούν στην ίδια ανάγκη, το γύρισμα της πλάτης στην καθημερινότητα που μας ρουφά.

Μας βοηθά;

Πάντα λέω στους φίλους μου όταν πρόκειται να εκμυστηρευτούν κάτι δύσκολο σε έναν κοντινό τους άνθρωπο: «Αναλογίσου πόση αλήθεια μπορεί να διαχειριστεί ο συνομιλητής σου» . Παρά του γεγονότος ότι εκτιμώ υπέρμετρα την αλήθεια και μόνον αυτήν, όπως είναι , όχι ωραιοποιημένη, συχνά βλέπω ανθρώπους να μη μπορούν να τη διαχειριστούν εξ ολοκλήρου. Μάλιστα ίσως κι εγώ κάποια στιγμή να ακούσω κάτι που είναι τόσο πικρή αλήθεια που δε θα μπορέσω να το διαχειριστώ.

pedestrians

Θέλει δουλειά πολλή για να μάθεις να παραμένεις ήρεμος όταν κάποιος σου πει ότι δε σε αγαπά πια. Θέλει γερό αυτοέλεγχο όταν ακούσεις ότι ο καλύτερος σου φίλος σε πρόδωσε. Πρέπει να μπορείς να βαστάξεις την πραγματικότητα όταν θα ακούσεις ποιός είναι υπαίτιος για μία συμφορά σου.

Open window

Έτσι καμία φορά προτιμούμε το ψέμα. Επειδή είναι πιο όμορφο; πιο βολικό; πιο εύκολο; Δε ξέρω. Ένα υποπροϊόν της ζωής για τις στιγμές που πετυχαίνουμε τον εαυτό μας σε άρνηση. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό μας αποφέρει πραγματικά κάτι. Μπορεί να μας ξεκουράζει , κι αυτό να είναι αρκετός ως λόγος για να το συνεχίζουμε. Η αλήθεια είναι πως δεν προτίθεμαι να σταματήσω τα βιντεοπαιχνίδια μέχρι ίσως να μη μπορώ να δω ή να στοχεύσω στην οθόνη τον αντίπαλο. Κάποιος θα το έλεγε χαμένο χρόνο. Εγώ το λέω ανάγκη για αποφόρτιση.

Βρείτε περισσότερες σκέψεις.